De dochter van Marloes ging naar het vwo, maar redde het daar niet. Op de havo ziet Marloes een veel gelukkiger kind, dat straks een diploma heeft waar je nog alle kanten mee uit kunt.
In mijn timeline zie ik ieder jaar weer die blije posts van ouders die ‘supertrots’ zijn op het vwo-advies van de kinderen. Niet veel langer daarna verschijnen de voorkeurslijstjes met gymnasia en categoriale vwo-scholen waar de spruitjes vervolgens heen gaan.
Droomschool
Ik geef het toe: ik was ook ooit zo’n ouder. Mijn dochter moest en zou een vwo-advies. En begrijp me goed: dat moest vooral van haarzelf. Dus ze pushte zich -met hulp van de juf- naar een vwo-advies en een prachtige cito-score. Ik trots natuurlijk. Mijn dochter moest en zou ook naar het gymnasium, want dat was zo’n leuke school. En gelijk had ze, het was een droomschool. Met een theaterklas en een keer per jaar naar het school-landhuis en in de vierde een talenreis en in de vijfde naar Rome.
Helaas was het niet háár droomschool. Want ze bleek wat ik diep in mijn hart eigenlijk al wist: ze is helemaal geen vwo-kind. Mijn kind is -om met de woorden van de mentor te spreken- een typisch havo-kind. Een kind dat prima kan leren, maar niet per se de context van dat leren hoeft te weten. Ze is een kind dat niet per se bodemsoorten hoeft te kennen, of wil weten hoe de Eerste Wereldoorlog is ontstaan. Wel is ze supercreatief, muzikaal en communicatief.
Helemaal niet leuk
Het was helemaal niet leuk dat ze van school af moest. Want de havo voelt toch wel als degradatie. Ook dacht ze dat studeren alleen maar op de universiteit gebeurt en niet op het hbo en mbo. En dat je via hbo en mbo daar alsnog terecht kunt komen, maar dat dit niet per se hoeft om iets leuks te doen met je leven. Sterker: op het hbo en het mbo leer je juist iets doen met wat mensen op de universiteit bedacht hebben.
Dus sinds ze op de havo zit (inmiddels in de vierde) heb ik een -qua leren- veel zelfverzekerder kind. Dat dolblij is dat ze er snel vanaf is. Ze is namelijk ook nog eens een jaar eerder klaar dan op het vwo.
Naar het mbo
En -stel dat je dan toch nog wilt- je kunt na havo ook nog naar de universiteit: gewoon een kwestie van een hbo-propedeuse halen. Maar wat praktischer ingestelde havo’ers ook kunnen: lekker naar het mbo en daar fijn iets doen. Ik ken havo’ers die daar leren om AV-specialist te worden of kok.
Dit stukje is dus ter overdenking voor iedereen die de vlag uithangt vanwege een vwo-advies: kijk eens diep in je hart en vraag je af of jouw kind wel echt zo’n vwo-kind is en of je hem daarmee nu wel zo’n grote lol doet als je nu denkt. Een havo/vwo-klas was voor mijn dochter namelijk misschien wel de echte droomschool geweest.
