Saskia en haar man overleefde de storm van kleine kinderen en alle hectiek die daar bij komt kijken. Al high-five-end begroetten ze hun pas verworven vrijheden nu hun twee bloedjes pubers met een eigen leven waren geworden. Kleine kanttekening: stond hun relatie na die tijd ook nog overeind?
Ineens was daar die lange lome zaterdagmiddag die B en ik samen konden doorbrengen. En hoewel we de afgelopen jaren veelvuldig naar dit moment hadden uitgekeken voelde het gek genoeg ook een beetje ongemakkelijk. Ineens waren er deze middag geen kinderen die naar een voetbalwedstrijd gebracht moesten worden, die we ergens moesten ophalen of afzetten, waar we botenhammen voor moesten smeren, of verplicht mee naar de speeltuin en zwembad moesten. Door de jaren heen waren die kinderen redelijk zelfstandige pubers geworden die ons een stuk minder nodig hadden. En konden we zo maar spontaan iets doen, in plaats van dat de een thuis moest blijven, want tja, die kinderen… Het euforisch gevoel dat ik had verwacht bleef uit. Ik dacht alleen maar: wat gaan we in godsnaam samen doen?
De storm
Laten we wel zijn, het was nogal een storm die de afgelopen jaren over ons heen raasde: twee kinderen, vier keer verhuizen, kinderdagverblijvengedoe, zwemleshel, vage kinderziektes, gebroken ledematen, operaties, basisschoolrompslomp, sportclubs, de woensdagmiddagtaxi-service, de zaterdagochtend langs de lijn-dienst; ons leven was behoorlijk de BV Familie geworden. Natuurlijk hadden we ook tijd voor elkaar. Maar ja, dan kroop B handenwrijvend naast me en stond er ineens een kind voor onze neus. Of wilden we eindelijk een keer uit eten gaan, en had ik me in een come-and-get-me-pakje gehesen, was een kind ziek. En het weekend werd al helemaal opgeslokt door allerlei kinderactiviteiten. De ene dag stonden we langs de lijn naar verkleumde voetballertjes te kijken, de andere naar danseresjes zonder ritmegevoel. Dat we min of meer heelhuids uit die storm waren gekomen, we waren immers nog samen, was op zich een schouderklopje waard, maar het gevoel van dat we elkaar along the way een beetje uit het oog waren verloren was er ook.
Jawel, agendaseks!
Die zaterdagmiddag togen we naar de stad. Want met zo veel vrije uren voor de boeg konden we eens flink de bloemetjes buiten zetten. Het werd een kort uitje. We werden het niet eens over wat we wilden doen en ruziënde de hele weg heen én terug. Een ruzie die niks te maken had met het falen van dit uitje, maar alles met verwachtingen en teleurstellingen, die nu na al die jaren kwamen bovendrijven. Hoewel we beiden het idee hadden dat onze relatie toch echt het allerbelangrijkste was waren we de afgelopen jaren steeds vaker in onze rol als ouder gekropen en minder in die van geliefden. En sprongen de vonken er zo nu en dan minder hard vanaf. En natuurlijk hadden we begrip voor de situatie en elkaar. Want los van alle baby- en kinderperikelen, waren er banen die we inwisselden voor andere banen, en bouwden we ieder ons eigen bedrijf op. Soms was er gewoon minder tijd en energie voor elkaar. En dan is wederzijds begrip heel fijn, maar dat zorgt niet dat die feromonen door je lichaam gieren. Om de boel niet helemaal te laten verslonzen stond op de hoogtijd dagen van alle drukte het woord sex in onze agenda’s. Rood omcirkeld. Gewoon om onszelf er aan te herinneren dat daar óók tijd voor vrij moest worden gemaakt. Minder romantisch, ik geef het toe, maar hé, we hadden tenminste seks.
Nieuwe fase
Vriendin H. zat in dezelfde situatie. Nadat haar pubers uitvlogen bereikte bij haar thuis de sfeer een dieptepunt. Zij en haar man waren elkaar min of meer uit het oog verloren. Er waren ruzies, verwijten, en uiteindelijk een bezoek aan een relatietherapeut. Die blij was dat ze de stap hadden genomen om naar hem toe te gaan en niet de boel helemaal hadden laten escaleren. Zijn verklaring voor deze nieuwe fase in het ouderschap is dat als je kinderen je minder nodig hebben, je rol als ouder, maar ook als partner verandert. Hoe kun je weer genieten van elkaar? Hoe kun je de ander weer zien als geliefde en niet als die extra paar handen in huis? Zijn tip was: ga vooral iets leuks samen doen. En dat hoeft niet iets praktisch of nuttigs te zijn, juist niet. Zoals je op je enige vrije dag niet je huis moet gaan schoonmaken, moet je als je tijd samen met partner doorbrengt geen boodschappen gaan doen of een woonwarenhuis bezoeken, maar écht iets leuks.
Kriebels in de bar
Iets leuks. B en ik dachten er een tijdje over na. Wat wilden we écht doen? We opperden beiden dingen waar de ander niet echt warm voor liep. Totdat B bedacht dat we terug zouden moeten gaan naar het park waar we zeventien jaar geleden onze eerste avond hadden doorgebracht. Daar waren we sindsdien niet meer geweest. Het werd een memorabele trip. We liepen door de buurt waar we hadden gewoond en lunchte in een louche café dat jarenlang onze stamkroeg was geweest. En verhip, daar kwamen ineens de kriebels. Hoe leuk was die man van mij eigenlijk? Ik had hem misschien wel iets te vaak als vader gezien. En niet in volle glorie zoals hij nu naast me aan de bar zat. Ik zag dat hij hetzelfde dacht. Terwijl we een klef broodje kaas naar binnen werkten en lauwe whisky dronken voelden we hoe het weer was om samen te zijn. Echt samen. Er volgde een mooi gesprek over onszelf, onze dromen en ambities, wat er de afgelopen jaren was gebeurd en welke kant we op wilden. Zonder gestoord te worden, zonder dat een kind onze aandacht opeiste. Heerlijk! En wat fijn dat hij er na die storm gewoon nog was.
