Dat de dochter van Marieke, Zoë, een fervent stapper is, weet heel Utrecht. Met haar vrienden en vriendinnen is ze overal te vinden waar je kunt dansen. Ze gaat het liefst door tot sluitingstijd. En dat heeft ze niet helemaal van een vreemde. Ook Marieke schuimde op die leeftijd de stad af en danste tot de zon opkwam.
Met mijn dochter heb ik afgesproken dat ze in een schoolweek maximaal één keer mag stappen. Anders loopt het uit de hand. Zoë stapt namelijk niet een beetje. Als ze vier uur thuis is, is het vroeg. En mijn dochter laat over de straten, met haar blonde haren op de fiets, terwijl dronken mannen als wolven door de straten trekken, dat heb ik liever zo min mogelijk.
Zelf drinkt Zoë gelukkig niet veel. Ik heb haar in ieder geval nog niet op aangeschoten gedrag kunnen betrappen. Ze heeft het op één of andere manier niet op drank, en dat is op dit moment de enige deugdelijke gewoonte van Zoë. Gisteravond was ze weer de hort op. Uren is ze samen met vriendinnen bezig geweest met make-up, waarbij ik geroepen heb dat ze van mijn make-up af moest blijven. Hoe vaak ik niet een gebroken doosje van Chanel tegen ben gekomen in mijn toilettas. Nooit een goedkoopje van Etos, ze breekt altijd mijn duurste make-up. Ik haat het. “Jaha,” riep ze verveeld. Ze heeft zich er niet aan gehouden, want mijn kwast is nu zoek. Maar ze is al weer de deur uit gewaaid met vriendinnen, een wolk parfum (mijn parfum, verdorie!) achter zich latend.
Ik was gisteravond ook in de stad, met de vriendinnen Sofie en Anna. We hangen aan de toog van De Rat, een soort in elkaar zakkende Simon Carmiggeltkroeg, waar we niet bang hoeven te zijn iets van onder de 20 tegen te komen. Die komen niet ‘bij die oude mensen in die oude meuktent’. Het is weer ouderwets gezellig. Zo gezellig dat we besluiten te gaan dansen, en waar kan dat beter dan in Ecco? Het publiek in Ecco is divers, van jong tot oud. In de donkere ruimte is een podium met spotlights, waar mensen staan te dansen. Vooraan in het midden staat een meisje met een strakke jeans, een topje en boots. Ze danst onvermoeibaar en goed, als een soort Britney Spears. De energie spat ervan af. All eyes on her.
“Is dat niet onze Zoë?” roept Sofie terwijl ze naar het middelste dansende meisje wijst. “Dat is fucking Zoë!” bevestigt Anna gillend, “Ik dacht even dat het een professionele danseres was!” Anna blèrt nog iets dat ze zich nog goed herinnert dat ze Toon Tellegen voorlas aan Zoë, over de eekhoorn en de schildpad. Ik hoor het niet eens. Ik sta alleen maar met open mond te kijken naar die Britney Spears in het midden, die op dit moment door haar knieën gaat, met haar billen en haar heen en weer slingert en precies in formatie omkeert zodat het publiek op haar dansende rug kijkt. Er is veel publiek. Vooral jongens, maar ook bewonderende meisjes. Het ziet er allemaal heel profi uit. Waar heeft ze dit geleerd? Eigenlijk wil ook ik hier de hele nacht wel blijven staan. Publiek zijn, als een vlieg op de muur. Zien hoe ze danst. Want nu ik over de eerste schok heen ben, voel ik vooral trots. “Wij halen wel even bier,” zegt Anna, die ziet dat ik offline ben.
“We kunnen hier niet de hele nacht naar je dochter gaan staan kijken,” zegt Sofie terwijl ze een bier in mijn hand duwt. “We gaan hier of weg, of wij gaan ook dansen. Ik wil dat podium op.” Voor ik er erg in heb, trekt ze me mee. “Nee!” roep ik, maar dat is natuurlijk niet te horen door de muziek. Niet naar het podium, niet naar Zoë. Ze zal woedend zijn. Dit trekt ze echt niet, haar moeder in Ecco. Laat haar dansen, we moeten haar laten. Maar het is al te laat. Ze heeft ons gezien.
“Hee mam!” zwaait ze enthousiast. Die had ik niet aan zien komen. Anna en Sofie staan als Gooise vrouwen al ergens op hun hakken stationair te draaien in een hoek van het podium. Zoë roept in mijn oor dat ik mee moet dansen en ze slaat swingend haar armen om me heen. “Dit is mijn moeder!” roept ze naar een paar gezichten die ik nog niet eerder heb gezien. En we dansen. Ik ben de hork en zij de ster, maar het geeft niet. Tot ik er na een uur bij neerval, totaal uitgeput lazer ik van het podium. Het wordt tijd op te breken. Zoë vermaakt zich nog wel, zo te zien. “Pas je op voor dronken mannen?” roep ik als ik weg ga. “jaha, tuurlijk.” antwoordt ze dansend.
Journalist Marieke van Willigen is alleenstaande moeder van Melchior en Zoë (16). Ze is verhalend journalist en blogt daarnaast op www.jurkenvanmaria.nl
