Columnist Asha ten Broeke schreef een bijzonder mooie column over haar achtjarige dochter. Die kreeg op school te horen dat ze te dik is. En wat antwoord je dan?
Toen Asha een paar dagen geleden haar dochter naar bed wilde brengen, merkte ze dat ze ergens mee zat. Het hoge woord kwam eruit: op school hadden ze haar dik genoemd. Asha’s eerste impuls was om het te ontkennen, natuurlijk was haar dochter niet dik. Maar nog voordat ze die woorden uitspreekt realiseert ze zich dat ontkennen impliciet bevestigen is dat dik zijn slecht is en iets is om vooral níet te zijn. En die boodschap wordt al genoeg uitgedragen in onze maatschappij: dik is lelijk, dun is mooi.
Zoeken naar woorden
Terwijl ze op zoek is naar woorden om haar dochter hier tegen te wapenen, bedenkt ze dat niet overgewicht, maar deze cultuur het grootste maatschappelijke probleem is: Ik ben niet bang dat mijn kind dik word, besef ik, maar ik ben als de dood dat mijn kind op een dag haar lichaam zal haten en gaat hongeren voor acceptatie.
Je bent fantastisch en prachtig
Het antwoord dat ze uiteindelijk geeft is zo mooi, dat zou tegen elk kind, meisjes én jongens, moeten worden gezegd:
Het is niet belangrijk of je dik bent, of dun. Wat belangrijk is, is dat je weet dat je fantastisch en prachtig bent. Wat belangrijk is, is het plezier dat je aan je lichaam beleeft. Wat telt is niet wat anderen zeggen of wat ze zien, maar wat jij voelt als je rent, zingt, zwemt, speelt, eet. Vier wat je lijf allemaal kan: rol je spierballen, drink warme chocolademelk, dans alsof er niemand kijkt. Laat niemand ooit een wig drijven tussen jou en die vreugde. Ga jezelf alsjeblieft nooit bekijken door andermans ogen. Je bent niemand iets verschuldigd: geen dunheid, geen schoonheid, zelfs geen gezondheid. Je hebt een onvoorwaardelijk recht om te genieten van je lichaam en je leven. Je bent alles waard. En vergeet nooit dat ik innig van je houd, tot het einde van het universum en terug, precies zoals je bent.
Lees haar column op Volkskrant online.
