Jeanette was -net als veel vrouwen van haar leeftijd- in de ban van Doe Maar. Ze dankt Henny voor de mooie herinneringen en voelt zich verdrietig. ‘Alsof er een oude jeugdvriend is overleden’.
Pushmelding op mijn telefoon: Henny Vrienten overleden. Ik schrik en vlieg in één klap terug in de tijd, naar mijn 13-jarige ik. Net als vrijwel al mijn vrouwelijke generatiegenoten, was ik al bij de eerste toon in de ban van Doe Maar. Eindelijk iemand die snapte waar het over gaat. Die woorden gaf aan mijn diepste gevoelens. En dan ook nog eens in het Nederlands. Luisterend naar ‘Is dit alles’ voelde ik me begrepen als meisje in een dorp waar geen reet te beleven viel. Met Belle Helène droomde ik over een liefde die verder ging dan één waar mijn pukkelige mannelijke medepubers in staat waren. Want dat waren kinderen, nog vooral bezig met buitenspelen, hun Puch of maxi Kreitler. Nee dan deze mannen, zo knap en met zoveel diepgang. Daar sloeg mijn hormoongedreven puberhart behoorlijk van op hol.
En niet alleen dat van mij. Grote groepen leeftijdsgenoten zwijmelden weg bij Henny en Ernst. De neon-roze zweetbandjes, gebreide truien in rood-geel-groen en kleine buttons waren niet aan te slepen. Kwam Doe Maar op tv, dan moest de rest van ons gezin muisstil zijn, anders stond ik niet voor mezelf in. Dat ik toen niet naar het concert mocht in de buurt omdat ik te jong was, maakte me hysterisch. Ik haalde het hele puber wapenarsenaal uit de kast: smeken, dreigen, huilen. Maar het mocht niet baten. Het is nog steeds een piepklein blauw plekje.
Voor mij waren de mannen van Doe Maar een soort vrienden in halfgod verpakking, die begrepen waar het om gaat in het leven. Voor hen was ik één van de vele dertienjarige hysterische fans. Nu begrijp ik hoe ingewikkeld dat voor volwassen mannen moet zijn geweest. Ik geloof niet dat ik daarna ooit nog zo hartstochtelijk fan van iets ben geweest. Want dertienjarigen kunnen dwepen als geen ander.
En ik snap het nog steeds. De teksten zijn tijdloos. Nog steeds zing ik tijdens lange autoritten keihard mee met: Nederwiet, Is dit alles en 32 jaar. Het gepruttel van onze pubers keihard negerend. Want dan ben ik heel even zelf weer puber.
Net als nu. Nu voel ik me een beetje verdrietig, alsof er een oude jeugdvriend is overleden…
Dag lieve Henny, bedankt voor alles.
Een Doe Maar fan.
