Brief aan mijn dochter die nu borsten krijgt

Marloes’ dochter (nu 14) heeft inmiddels al wel borsten, maar ze vindt het maar ingewikkeld. Net als Marloes zelf trouwens. Want soms willen meisjes geen meisje zijn en als ze meisje zijn, dan hoeven ze niet per se meteen vrouw zijn. Ze schreef haar dochter deze mooie brief.

Toen je nog rondwaggelde met je dikke luier, snotneus en rode prethoofd, vroeg ik me weleens af hoe je eruit zou zien als jonge vrouw. Zou je lang haar krijgen, of juist kort? Blond of donker? Zou je klein en rond worden, of juist lang en mager? En hoe zou je eruitzien als je borsten had? Zouden die ienieminie tepeltjes een enorme bos hout voor de deur worden, of erwtjes op een plankje, of gewoon een lekkere handvol?

Perfecte plaatje

Ik had besloten dat alles goed zou zijn. Want het perfecte roze plaatje is voor kleine meisjes zelfs al zo alom aanwezig. Gelukkig trok je je daar ook niet zo heel veel van aan. Je klasgenootjes wilden naar feestjes in een Frozen jurk, jij met een Darth Vader masker. Voor je tiende verjaardag wilde je een een trainingspak. Naar het zwembad ging je in een oude zwembroek van je broer, terwijl andere meisjes ingewikkeld deden met triangelbikinighesjes waarvan de driekhoekjes steeds verschoven. Maar als mensen dachten dat je een jongetje was, dan werd je woe-dend.

Totdat er door dat voetbalshirt ineens twee puntjes kwamen piepen. Toen wilde je ineens niet meer dat iemand iets zag. Je schouders gingen hangen, om de buitenwereld zo weinig mogelijk mee te geven van je ontluikende borstomvang. Want aan een meisje worden, daar was je eigenlijk helemaal niet aan toe.

Zwemshirts

Dus ik kocht hemden voor je –in jongensuitvoering- en een zwemshirt. Met de smoes dat je niet tegen de zon kunt, kon je tenminste naar het zwembad. Ik snap dat je je schaamde voor dat je borsten kreeg, zeker omdat je eigenlijk nooit echt een meisje wilde zijn. Dus we modderden maar wat aan met sporttopjes, die de voorgevel zo plat mogelijk tegen je borstkas aanduwden. En als het logo van een sportmerk erop stond en de kleur niet te veel opviel, dan vond je het niet eens echt afschuwelijke dingen.

Meisjeskleren

De laatste tijd merk ik dat je wel echt een meisje wilt zijn. Een meisje met lang haar. Met meisjeskleren, tenminste, als je een skinny met hoodie meisjeskleren kunt noemen. Maar ik zie ook je schouders naar achteren gaan en je hoofd omhoog. Ik zie dat je je niet meer schaamt voor je borsten. Het lijkt of je steeds meer went aan dat ze er zijn.

Het begint daarom misschien wel fijn te worden als je een lekkere beha krijgt. Die niet knelt, en gewoon goed past. Want het wordt een goede handvol of een bos hout voor de deur (het erwtjes-op-een-plankje- stadium zijn we al voorbij), het wordt tijd om ze met trots te dragen.

Tags from the story
, ,
Geschreven door
More from Marloes Vreeswijk