De oudste van Ralph is ziek. Dat gaat gepaard met zoveel kreunen en steunen dat zelfs de bijrolacteurs in Bassie en Adriaan zich zouden schamen voor het acteerwerk. Tenminste, dat is de inschatting van Ralph. Of is hier iets anders aan de hand?
Zondagavond. De oudste komt naar me toe sloffen. Haar schouders hangen, ze heeft een glazige blik in haar ogen en ze mompelt iets wat ik niet versta. Ik vraag haar te herhalen wat ze zei. Het mompelen verandert in een lange kreun die doet vermoeden dat haar einde nadert. Omdat ik mijn lach niet kan inhouden draai ik me snel om en ga ik verder met het inruimen van de vaatwasser. Ze legt haar hand op mijn schouder, ze heeft ergens in die kreun haar stem weer gevonden: ‘Niet zo lekker,’ stamelt ze. ‘Hoofdpijn. Keelpijn. Rillerig.’ Zo staccato, die pratende wekker Robin (‘Ha. Ha. Ha. Dat. Is. Grappig.’) van die clown en die acrobaat is er niks bij.
Serieus nemen
Ik ben dus zo’n vader die dan zijn hand op het voorhoofd van zijn kind legt om even professioneel de schade op te nemen. Ik kijk daar dan enorm ernstig bij. Dit onder het motto: als ik mijn eigen bullshit al niet serieus neem, waarom zou zij het dan wel doen? Ze vraagt of ze warm voelt. ‘Ja beetje,’ raad ik. Ze klaart zichtbaar op bij het idee dat ik haar geloof. ‘Morgenochtend anders even afwachten?’ zeg ik en ik trek een strip paracetamol uit de la. Ze knikt en haalt haar schouders op. Haar ogen dof. Zou ze dan toch…? Voor de zekerheid voel ik nog een keer. Toch wel warm. Hm.
Hoesten is een keuze
Ik ben wat voorzichtiger, want van de zomer ging het flink mis met mijn inschatting. Zij hoesten, en ik zeggen dat hoesten ook maar een keuze was, dat ze gewoon moest proberen niet te hoesten. Wat ze bewonderenswaardig goed deed, haar hoesten inhouden, maar ze voelde zich écht niet lekker. Ze vroeg vaak of ik écht wel dacht dat het mee viel, waarop ik dan mijn schouders ophaalde en zei van ja joh, en haar hoesten inderdaad na een ruime week wat minder werd. Zie je wel? Maar toen ging ik zelf hoesten. Beroerd dat ik me voelde! Koud, warm, gammel, rillerig. ‘Misschien moet je gewoon proberen niet te hoesten,’ zei ze toen. Dus ik kon me niet laten kennen en liep er mee door tot de dokter een flink longvirus constateerde. ‘Ja meneer, grote kans dat uw dochter hetzelfde had.’ Oké.
Ontzettend Zorgzame Vader
Misschien dat ze daarom nu zo overdrijft. Omdat ze denkt dat ik haar anders niet geloof. Maar doordat overdrijven doet ze haar achterdochtige vader JUIST geloven dat het wel meevalt. Niet handig. Maar toen ze niet overdreef geloofde ik haar ook niet. En wat als ze een spelletje met me speelt? Ze is er inmiddels oud en slim genoeg voor. Dat ze weet dat ik weet dat zij weet dat ik me schuldig voel en dat ze me twee stappen voor is. Het begint me te duizelen. Veel te ingewikkeld allemaal. ‘Morgen blijf je thuis,’ zeg ik daarom. ‘Ja hè,’ zegt ze timide. Geen spoor van victorie in haar ogen. Wel een dankbaar glimlachje. Ik voel me in één klap een Ontzettend Zorgzame Vader. En zeg zelf: daar doen we het allemaal voor.
Lees ook: Winkelen met mijn dochter, dit leerde ik ervan en Het is hier WEL een hotel.
