Sara moest een fiets kopen voor haar dochter. Die een modelletje wilde die nieuw ongeveer net zoveel is als een maand huur. En dan? Ze gokte op gelegaliseerde heling.
Mijn Facebook tijdlijn stroomt al dagen over van steeds weer dezelfde foto: een zwaaiende brugklasser op een fiets. Die fiets is bij ons in huis een ding. Voor haar elfde verjaardag kreeg de dochter een geelfluoriscerende racefiets. Met die fiets kwam de mededeling dat ze nu écht niet meer naar school gebracht wenste te worden. En als de dochter iets in haar kop heeft, is er geen houden meer aan. Op haar vierde leerde ze, in een onbewaakt moment, fietsen zonder zijwieltjes op het buurtpleintje, waarna ze ‘zelluf’ naar de kleuterklas wilde fietsen. Naast haar stierf ik iedere dag duizend doden, maar hoe ik ook tegen de dreumes tierde dat ze ‘Godverdegodver op moest letten!!!’, ze wilde per se op die roze poppenfiets naar school. De dag na haar elfde verjaardag liet ik haar dus maar gaan, op haar racefiets de Amsterdamse ochtendspits trotserend. De afspraak was dat ze aangekomen op school een berichtje zou sturen, maar na een paar paniek telefoontjes van mij richting school (‘Kun je even kijken of mijn kind nog heel is?’) draaiden we het om: stuur alleen een berichtje als er wél iets is. Daarbij gingen we er voor het gemak even vanuit dat ze dan niet onder tramlijn 13 was gekomen. En zoals die dingen gaan: het wende snel.
Opa en oma waren minder gerust op het fietsavontuur van de kleindochter. Mij zetten ze toen op mijn negende al met gemak alleen op de trein van Schagen naar Amsterdam voor een logeerpartij, met alleen een kwartje voor de telefoon in mijn broekzak. Ook fietste ik op die leeftijd alleen dagelijks acht kilometer per dag tegen de wind in naar school. Maar voor kleindochters gelden andere regels. Nu de middelbare school periode was aangebroken moest de onveilige racefiets weg, vonden mijn ouders. Zij wilden graag trakteren op een steviger model. Het moest een matzwarte Cortina worden, wist de dochter. Van het geld van zo’n fiets kan ik een maand uit eten, en vooruit, een maand huur betalen. Een nieuwe fiets was geen optie, deelde ik de zuchtende puber mee. Op Markplaats vond ik glimmende Cortina’s voor meer dan helft van de winkelprijs, maar verkopers met namen als ‘Amsterdam Westside’ boezemden weinig vertrouwen in. ‘Gestolen goed gedijt niet’ , appte mijn moeder. Slecht voor je karma, sowieso.
Via een vriendin kwam ik uit bij een bedrijfje waar door de gemeente tijdens razzia’s weggeknipte fietsen te koop worden aangeboden. De ontvoerde fietsen staan er eerst een tijdje te verpieteren in het Fietsdepot, en als de eigenaar te lui of te arm is om naar het desolate industriegebied af te reizen om het eigen bezit daar terug te kopen, à tien euro, mag ‘ie verhandeld worden. Gelegaliseerde heling kortom, maar hee, een Cortina kost er ‘maar’ 180 euro. En het is karmatechnisch vast geoorloofd, #ikweethetzekerdenkik.
