Behandel pubers gewoon als een kamerplant en dan komt alles goed

Beetje water en heel veel liefde en dan komt alles goed

Puberopvoedcursussen schieten als paddenstoelen uit de grond. Maar wat heb je er aan? Als het op opvoeden van werelds meest onvoorspelbare en wispelturige menssoort, pubers, aankomt, is er maar een ding dat je kunt doen: water geven en liefhebben.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

300x250

Behandel pubers gewoon als een kamerplant en dan komt alles goed

Ineens zie ik het overal, online, via social media en nieuwsbrieven en in mails van de scholen van mijn pubers: puberopvoedcursussen met opgewekte titels als: ‘Hoera, ik heb een puber’, ‘Beter omgaan met pubers’, ‘Pubers zijn leuk’, ‘Help, ik ontplof’ en ‘Een puber in huis’. Een vriendin kreeg zelfs via de ouderwhatsappgroep van de hockeyclub van haar zoon een bericht dat er een avond was georganiseerd voor ouders met pubers in huis. Een andere vriendin kreeg eenzelfde soort cursus aangeboden via de voetbalclub van haar dochters. De opvoedgoeroes weten hun weg naar pubersouders wel te vinden, zullen we maar zeggen. Die, in hun ogen, allemaal staan te springen om de magische sleutel: het opvoed ABC’tje van pubers.

Pubercursus heeft geen zin

Welnu, om maar meteen al die, ongetwijfeld goedbedoelde, pubercursussen en workshops onderuit te halen: het heeft geen zin! Echt niet. Pubers opvoeden is namelijk een kwestie van trial and error. Het is vallen en opstaan, een stap vooruit, twee achteruit – of andersom, het is proberen en testen en dan maar kijken wat lukt. Pubers staan nu eenmaal bekend om hun onvoorspelbare, weerbarstige en impulsieve karakter. Dat gaat alle kanten op en is niet één, twee, drie te vangen in zoiets als een puberopvoedcursus.

Bijeengedreven puberouders

Ik weet waar ik het over heb, twee keer zat ik ooit bij zo’n puberopvoedcursus. Toen mijn pubers in de brugklas zaten werd er op hun scholen een puberinformatieavond voor ouders georganiseerd. Met de achterliggende gedachte dat ik geen idee meer had wie die rare wezens in mijn huis waren; een dag geleden waren het nog lieve, gehoorzame, beleefde kinderen en een dag later waren ze een kop groter dan ik en konden alleen nog maar oogrollen en zuchten, stiefelde ik op die desbetreffende avond naar hun scholen. En zat in de aula samen met andere bijeengedreven puberouders, vol verwachting over wat zou gaan komen.

De pedagoog, of nee, opvoedkundige noemde ze zichzelf en god weet waarom, was een lief mens, daar niet van, maar legde dingen uit die we eigenlijk al wisten. Dat het lichaam van pubers verandert, bijvoorbeeld. Dat was niks nieuws, dat hadden we allemaal in de praktijk ondervonden toen onze pubers op een dag wakker werden en ineens een halve meter groter waren en overal haar en pukkels hadden. Er werd ook uitgelegd dat hun brein anders werkt. Ook dat wisten we, want we hadden wezens in huis die alles vergaten, boos werden om niks en hele dagen als luiaards op de bank hingen en daar verder heel content mee waren.

Het wiel opnieuw uitvinden

Lang verhaal kort: de pedagoog in kwestie vertelde helemaal niks nieuws. Ook niet op opvoedgebied. We zaten te wachten op handvatten, op situaties uit het dagelijkse leven, want daar hadden wij mee te maken. Leuk dat het puberbrein anders werkt, maar ik wil dan weten wat ik kan doen om bijvoorbeeld dat kortetermijngeheugen dat ze ineens niet meer hebben weer op gang te krijgen. Maar de tip waar we het mee moesten doen was dat er grenzen gesteld moesten worden en we vooral moesten praten met en luisteren naar onze pubers. Dat deed eigenlijk elke ouder die die avond in de aula zat al. En wat die ouders ook al wisten, is dat wat de ene dag wel werkt, niet per se betekent dat dat de andere dag ook nog werkt. Dat je dus eigenlijk elke dag het wiel opnieuw moet uitvinden. Hoe je daar mee om moet gaan, dát wilden we horen.

Maar op de logische vraag wat je in zo’n geval dan moet doen, kwam geen antwoord. Niemand ging die avond terug naar huis met het gevoel dat ze Het Licht hadden gezien. Of De Gouden Tip hadden gekregen. Een tweede avond, je moet tenslotte dit soort dingen een kans geven en het was bovendien op een andere school, dus wie weet, verliep net zo. Andere pedagoog, zelfde informatie, zelfde teleurgestelde ouders. Oh, en we konden op het einde een boek van drie tientjes kopen, want daarin stond wat net allemaal was opgedreund, netjes beschreven.

Pubergedrag is niet vast te leggen

De wetenschappelijke puberboeken waarin de puber of het puberbrein wordt ontmanteld, puberworkshops van pedagogen, pubercursussen van psychologen, leuk dat het er is, maar je hebt er echt helemaal niks aan. In de praktijk zijn pubers net een roedel jonge puppy’s: je weet nooit wat ze gaan doen en met wie, en als het ze niet bevalt rennen ze allemaal een andere kant op. Pubers en hun gedrag zijn dan ook niet vast te leggen in een opvoedboek of – cursus. Simpelweg omdat een standaard of gemiddelde puber niet bestaat.

Twee pubers, wereld van verschil

Dat pubers niet over een kam geschoren kunnen worden merk ik al als ik naar die twee exemplaren van mij kijk. Twee pubers, maar totaal verschillend. Waarmee ik maar wil zeggen dat het opvoeden van pubers vooral maatwerk is.  Ze hebben hetzelfde puberbrein, maar mijn zoon maakt van zijn slaapkamer een ongelofelijke bende, die van mijn dochter is heel fris en opgeruimd. Mijn dochter vergeet elke afspraak die we met haar maken, mijn zoon komt altijd op de afgesproken tijd thuis. Mijn zoon lust alles, mijn dochter eet het liefst alleen witbrood met suiker. Mijn zoon slaapt met gemak 16 uur achter elkaar mijn dochter springt om 7 uur haar bed uit. Alleen al in mijn eigen puberbiotoop zijn er legio verschillen, laat staan als je naar álle pubers gaat kijken. Mijn pubers krijgen daarom beiden een andere aanpak, iets wat ik gewoon in de praktijk heb moeten leren. Ik heb honderd keer mijn neus gestoten, mijn pubers eveneens.

Opvoedtip  van oma: behandel pubers als een kamerplant

Mocht je toch verlegen zitten om een puberopvoedingtip dan heb ik er nog wel een van mijn oma: behandel je puber als een kamerplant. Kamerplanten hebben ook ieder een eigen karakter, maar worden allemaal met een beetje water en zonlicht en heel veel liefde echt vanzelf wel groot. Datzelfde geldt ook voor onze pubers. Laat ze gewoon maar een beetje met rust, besprenkel ze af en toe met water en heb ze oneindig lief. Dan komt het allemaal wel goed. Hoe minder wij ons daar mee bemoeien, hoe beter het is. Deze tip is helemaal gratis, en, heel fijn, je hoeft ook niet een hele avond in een muffige sportkantine of stoffige schoolaula door te brengen. En in de tijd die je overhoudt kun je gewoon gezellig met je puber netflixen.

Lees ook: Beschouw je puber als een kamerplant en Puber thuis? Dan kun je net zo goed een kamerplant nemen

 

Lees ook
Geschreven door
More from Saskia Smith

Nog één en dan houden wij er over op: wat hoor je, John of James?

Ze blijven langskomen die ‘wat hoor je’-testjes. We vonden er één die...
Lees verder