Marit, de zestienjarige dochter van Ingrid Rensen, heeft de geestelijke ontwikkeling van een baby van twee maanden. Maar ze wordt zestien en dat moet natuurlijk gevierd worden. Met een sweet sixteen feestje.
Ik geef Marit een kusje op haar wang en zie een klein opkomend puistje. In haar haren maak ik een zilverkleurig speldje vast en snuif de zoete geur van shampoo op.Ik fluister in haar oor dat ze lief is. Heel lief. Marit knippert met haar ogen, alsof ze me snapt, maar ik weet dat ze me nooit zal begrijpen.
Natuurlijk is ze lief, mijn dochter is nooit vervelend of een draakje. Ze weet niet eens wat het is om een opstandige of tegendraadse puber te zijn. Nadat ze te vroeg was geboren, raakte ze ernstig gehandicapt door een in het ziekenhuis opgelopen infectie. Ik denk terug aan de woorden van de kinderarts vijftien jaar geleden. ‘Sorry, maar Marit zal helaas niets kunnen. Ze zal op babyniveau functioneren.’ De prognose na de scan was dramatisch.
Stiekem had ik destijds nog hoop op een woordje, een klein zinnetje, misschien mama of papa. Maar de hoop was tevergeefs, verder dan huilen en af en toe een geluidje kwam ze niet en telkens moest ik aan anderen uitleggen dat haar niveau waarop ze was blijven steken, vergelijkbaar was met een pasgeboren baby. De infectie die ze opliep nadat ze veel te vroeg ter wereld kwam, had desastreuze gevolgen. De kinderarts had gelijk. Ze had vreselijk gelijk.
‘En toch gaan we voor jou een sweet sixteen feestje organiseren meisje,’ zeg ik ditmaal niet fluisterend, maar luid. ‘Een feestje met ballonnen, familie, vriendinnen en taart en muziek. Een groot feest met veel plezier.’ Op het moment dat ik de woorden uitspreek, prikken de tranen in mijn ogen en slik ik de opkomende emoties weg als ik eraan denk hoe anders het had kunnen zijn.
Marit had met vriendinnen of vriendjes hier in de tuin moeten chillen met mobieltjes op schoot. En af en toe stiekem wat alcohol moeten drinken en op vakantie moeten gaan naar Texel in plaats van in een rolstoel zitten zonder zich bewust te zijn van haar omgeving. We hadden ons het sweet sixteen feestje niet zo voorgesteld. Maar….het leven moet gevierd worden. Ook haar leven! Deze speciale verjaardag willen we delen met de mensen die we liefhebben.
Wanneer ik de uitnodigingen verstuur, is iedereen enthousiast en ben ik geraakt door de lieve woorden. De een zorgt voor taart en de ander neemt massage olie mee en emotioneel en wat verdwaasd zit ik voor me uit te staren door de lieve appjes en denk terug aan de zware jaren die achter ons liggen. Sinds ze enkele jaren in een instelling verblijft, is er zoveel rust in ons gezin gekomen. Door de allerliefste verzorgsters die er bestaan, brengen we haar iedere keer weer met een gerust hart terug nadat we haar opgehaald hebben.
Wanneer enkele weken later de ballonnen en slingers zijn opgehangen en Marit met een heerlijke, frisse bloemenparfum in haar rolstoel zit, voelt het goed. Een vriendin loopt met twee grote dozen de keuken in. Een prachtige taart in de vorm van de cijfers zestien waarop allerlei lekkers gedecoreerd is, kijkt me vrolijk aan en ik ben opnieuw ontroerd. We omhelzen elkaar en ik zie haar stoere, lieve zoon naast haar staan, bijna een kop groter en net zo oud als Marit. We waren tegelijk zwanger.
Wanneer het langzaam volstroomt en we buiten in de veranda zitten met z’n allen, voel ik me dankbaar en even voelt het alsof Marit een beetje van ons allemaal is…..
