Er is tijd kwijt. Waar is de periode gebleven tussen eerste basisschooldag en laatste dag eindexamen? Margriets pubers (17 en 19) doen vandaag hun allerlaatste havo- en vwo-examen. En zij voelt van alles daarbij.
Een beetje wiebelig voel ik me. Emotioneel. Want die kleine kleutertjes waren al getransformeerd in boomlange tieners, maar die hebben ineens hun allerlaatste (en laten we hopen dat het ook echt de allerlaatste is) middelbare schoolexamen. Allebei tegelijk. Ik laveer tussen nostalgie, opluchting en dramaqueenerigheid. Dus werd het weemoedig terugkijken vandaag. Nooit meer de spannende tienminutengesprekjes, schattige kerstoptredens of, ook gezellig, die ouderborrels op school.
Pubers afleveren aan de maatschappij
Tegelijkertijd kan ik opgelucht zijn; niet meer met zweep, begrip en dreigementen achter dat huiswerk aanjagen. Of werkstukken en boekbesprekingen schrijv… eh, daarbij helpen, bedoel ik natuurlijk. Maar ook de dramatiek voel ik; zijn je kinderen uit huis, dan ben je dus officieel oud. En bang waarschijnlijk. Bang dat je ze niet goed genoeg hebt klaargestoomd voor de wijde wereld. Want zijn ze zelfstandig, assertief, behulpzaam? En van wie moeten ze alsnog behoorlijk leren koken, schoonmaken en gezond eten? Want thuis is daar natuurlijk helemaal niets van terechtgekomen.
De tijd is verdampt
De kinderen zelf hebben op microniveau vergelijkbare pieken en dalen. Binnen twee minuten wisselde gisteravond de stemming van een euforisch-optimistisch ‘Jippie, het állerlaatste examen’, en ‘ik heb bijna vakantie!’ tot een suïcidaal ‘Mam, ik trek dit echt niet meer. Ik wil dood als ik nog een letter moet leren.’ De jongste zei bovendien treffend: ‘De schooldagen leken altijd jaren, maar achteraf lijken die jaren eerder dagen.’ Dus hij voelt dat ook: de tijd is kwijt. De periode tussen het lichtblauwe Bob de Bouwer-tasje en de beschimmelde Eastpak-rugzak is weg. En ook de jaren tussen drinkbeker en bierkratten zijn zomaar verdwenen. En wat te denken van de tijd tussen dat schattige driewielertje en de rammelende oma-fiets… hopla, verdampt!
Driedubbel feest
En het is vechten. Het aanstaande lege nestsyndroom strijdt tegen het tadaaa-gevoel van vrijheid. En alle boodschappen-in-een- klein-mandje vecht met die niet meer leeggevreten voorraadkast. Dus ja, elk nadeel heeft zijn voordeel. Over nadeel en tegenstrijdigheid gesproken: wat als ze zakken? Voelt dat voor mij als blessurejaar; reservetijd voor een laatste kans? Of als bonusjaar; blij met heel jaar erbij? Geen idee. Het is nu vooral wachten tot de tijd verstrijkt. Tot het 14 juni is – de dag van de examenuitslag. En dan ben ik ook nog jarig. Dus of het nou, driedubbel, dubbel of enkel (een verjaardags)feest is, we gaan het vieren!
