Er is weer een Netflix-film uit waar we onze kinderen beter niet naar kunnen laten kijken. Eerst had je 13 Reasons Why -over zelfmoord- nu dus To the Bone. Deze film gaat over anorexia. In de film zou anorexia te glamoureus worden afgeschilderd en kinderen maar op ideeën brengen. Martine vindt het onzin en heeft daar een heel goede reden voor.
In het kort: het verhaal gaat over een twintigjarige anorexia-patiënte die in een kliniek wordt opgenomen. Ellen is broodmager, kan heel mooi tekenen, rookt als een ketter en doet heel manisch aan sit-ups. Tijdens de film kom je erachter dat ze uit een dysfunctioneel gezin komt en een heel lief zusje heeft. In de kliniek maakt ze vriendinnen, en -spoiler alert- een vriendje. Je zou haast denken dat het supergezellig is om in die kliniek te zitten. Bovendien is er ook nog een bijzondere dokter, die allemaal wijze dingen zegt.
Critici vinden dat de film anorexia, en boulimia en alle andere eetziekten te glamoureus afschildert. Want anorexia is een afschuwelijke ziekte en de lijders eraan zijn patiënt en zielig. En jonge meisjes in de gevoelige leeftijd zouden vatbaar zijn voor de prachtige Ellen en haar vriendinnen uit de kliniek die tips uitwisselen over welk eten je het beste kunt uitkotsen. Je moet je dochter er dus niet naar laten kijken. Ze zou er maar ideeën van kunnen opdoen.
Net als ik niet geloof dat meisjes van fitgirls op Instagram orthorexia krijgen of anorexia van dunne modellen, geloof ik ook niet dat deze film meisjes besmet met een eetstoornis. Hoe afschuwelijk ook, een eetstoornis is een interne aangelegenheid die door van alles gevoed kan worden. Net of jonge meisjes die er gevoelig voor zijn, die thinspiration niet zouden kunnen opdoen van internet, de catwalk of instagram-fitgirls.
Ik kan het weten, want ik had tijdens mijn puberteit ook een eetstoornis. Globaal gezegd denk ik dat een eetstoornis een manier is om vat te krijgen op de verwarrende wereld om je heen: de pikorde op school, een lichaam dat groeit en mannen die daarop reageren en het idee dat niemand begrijpt wat jij denkt. Ik vond het allemaal nogal overweldigend. En dan is het heel fijn om iets te doen waar je goed in bent. Ik lag op mijn dertiende -net als hoofdpersoon Ellen- ook situps te doen op de grond van mijn slaapkamer en liep 100 keer de trap op en neer om calorieën te verbranden. Ik liet me inspireren door Fame en Olivia Newton-John, de fitgirl van dat moment (Let’s get physical)
Totdat mijn moeder een keer zei dat ik moest stoppen met die onzin. Ze was naar de dokter geweest en die had gezegd dat anorexia alleen maar voorkwam bij meisjes die netjes waren. En omdat ik dat niet was (ik was een echte puber), had ze bedacht dat het allemaal wel meeviel. Een eetstoornis is een beetje een privé-ding. Je bent de koningin van je eigen universum met eigen (eet)regels. Heel handig als de rest van je leven onoverzichtelijk is.
Dus als iemand zegt dat die regels niet bestaan, dan heb he eigenlijk niet meer zo heel veel aan een eetstoornis. Ik denk dat zo’n film als To the bone, mij het gevoel had gegeven dat het eigenlijk helemaal niet zo bijzonder was om een pak koekjes eten en weer leeg te kotsen. Dan was de magie er wel vanaf gegaan.
Ik zeg niet dat het daarna voor altijd over was. De eetstoornis kwam weer terug toen ik mijn eerste baantje had en geen idee had hoe ik mij daar moest handhaven. Ik bagatelliseer eetstoornissen hiermee niet, er gaan meisjes dood aan. Maar ik denk dat het heel goed is als we tegen kinderen en volwassenen normaal praten over eetstoornissen. Net als dat we normaal zouden moeten doen over depressie of adhd. Voor al die meisjes (en jongens!) die net als ik in een poging tot grip te krijgen op de wereld gingen rommelen met eten.
Een eetstoornis is een interne aangelegenheid. En ik denk dat we onze dochters en zonen juist heel hard helpen om ze uit het eet-universum te halen. In plaats van de schuld geven aan fitgirls, hun ouders of de consumptie-maatschappij. Of een film.
Kijk er vooral naar met je dochter (of zoon!) O ja, en als je nog een recensie wilt: voor de rest is het een enorme draak van een puberfilm. Met stomme ouders, een verliefdheid een een happy end. En Keanu Reeves als een beetje creepy dokter.
