Martine’s dochter kwam woedend uit de bioscoop. Ze mocht de film niet binnen, want was met dertien te jong voor IT 2. Martine vraagt zich af of die filmkeuring nog wel moet, zeker als kinderen thuis alles kunnen zien wat ze maar willen zien.
Mijn dochter van dertien was woedend. Woe-dend. Het was zo oneerlijk en belachelijk fulmineerde ze toen ze weer kon ademhalen. Ze kwamen net terug uit de bioscoop, haar vader en zij. Want ze wilde per se naar IT 2. Denk: veel bloed en horror. Het eerste deel, naar de remake van de film naar het boek van Stephen King zat ze met droge ogen uit, dus we vonden het wel verantwoord om haar te laten gaan. Met haar vader weliswaar, zodat die haar naar binnen zou loodsen.
Bioscoop
Maar bij de bioscoop waren ze onverbiddelijk. Ze mocht niet naar binnen. Ondanks dat mijn man nog een poging tot naar binnen lullen had gewaagd. 16 jaar is zestien jaar en met de beste wil van de wereld ziet mijn net-geen-brugsmurf er niet uit als een zestienjarige. Dat ze hun geld terugkregen was uit coulance, want een jong kind de een zestienplus-film binnenloodsen is natuurlijk verboden.
Als je wilt weten hoe teleurstelling eruit ziet, dan had je een halfuur nadat het oordeel was uitgesproken afgelopen zaterdag bij in deze Amsterdamse bioscoop moeten zijn. Daar zat een meisje met een hoofd als een oorwurm te sippen boven een cola. Ik snap: regels zijn regels, zeker voor de bioscoop. Maar wat ik niet begrijp is dat die filmkeuring er überhaupt is. Nou ja, ik snap wel dat er een instantie is die moet kijken of spellen, series of films geschikt zijn voor kinderen of niet. Maar wat ik niet snap is dat je niet aan ouders kunt overlaten of ze hun kinderen ernaar willen laten kijken of niet. Elke ouder begrijpt dat je een peuter niet naar onthoofdingsvideo’s moet laten kijken. Maar als je kinderen pubers zijn, dan betreed je een schemergebied. De ene dertienjarige ligt nachten wakker van Carrie, de andere vindt het ‘wel grappig’.
16+ spellen
Ik ken talloze moeders, waaronder ikzelf, die zestien-plus spellen hebben aangeschaft voor hun veertienjarige. En ik ken ook talloze ouders die géén idee hebben van wat hun kinderen zien op hun eigen Netflix-accounts of überhaupt wat er tot ze komt via internet. En bovendien: de boeken van Stephen King zijn toch echt een stuk enger dan de films, weet ik nog van toen ik ze zelf onder de dekens las op mijn twaalfde.
Als alles al toegankelijk is voor onze kinderen, waarom worden ze, zodra ze de drempel van de bioscoop overstappen ineens tegengehouden? Ik vind dat hypocriet. Omdat ik denk zelf wel in staat te zijn te weten wat mijn kind wel en niet mag zien. Het was wat anders geweest als ze met een vriendinnetje de bios was binnengesneakt, of als een andere ouder haar mee had genomen en ik het niet goed had gevonden.
Ik zat dus thuis met een puber thuis met een donderwolk boven haar hoofd. Ik maakte nog de grap dat ze nog wel naar de Lion King kon. Vond ze niet leuk. We moeten wachten tot IT 2 op Netflix komt.
