Als Jeanette thuiskomt, dan lijkt het of de hele hut is ontploft. Haar pubers laten alles slingeren en ruimen niks op. Het erge is, deze troepmachines heeft ze zelf gecreëerd.
Mijn kinderen van 18 en 19 jaar gaan steeds meer hun eigen gang. Op zich helemaal prima natuurlijk maar als ik eind van de middag thuiskom, is negen van de tien keer de hele hut ontploft. De keuken doet niet onder voor die in een gemiddeld studentenhuis, er liggen dertien natte handdoeken op de badkamervloer en minstens honderdduizend vieze make-up watjes vlak naast het afvalbakje. Want ja, die pubers van mij zijn van het kaliber: laat al je shit gewoon liggen, iemand ruimt het wel op.
Huisslaaf van pubers
En zelf zijn ze in geen velden of wegen te bekennen. Die zijn lekker de bloemetjes aan het buiten zetten in de stad, of geld aan het verdienen met een bijbaantje. Dus daar sta ik, met de stoom uit mijn oren, te foeteren in het luchtledige en me te beklagen over mijn leed. Hoe ben ik als geëmancipeerde vrouw met een leuk leven in hemelsnaam in deze positie gekomen? Ik voel me meer een Dobby, die huisslaaf uit Harry Potter. Ik heb deze troepmachines zelf gecreëerd.
Maar wat ik het allerergste vind: ik kan het hen niet eens écht verwijten. Want als ik heel eerlijk ben: ik heb die twee troepmachines zelf gecreëerd. Meestal ruim ik alles namelijk gewoon op. Weliswaar onder luid protest maar ja. Ze zijn niet onder de indruk en als ze niet thuis zijn, heeft dat natuurlijk helemaal geen zin. Maar toen ze kleiner waren en het tijd was om ze op te voeden op dit gebied, heb ik het laten liggen. Het was vaak een stuk sneller om het even zelf te doen.
kamer opruimen
En nu? Ik wil niet in de rommel zitten. Ik heb gewoon niet zo’n enorme hoge troep-tolerantie-drempel hebt als zij. Dus ruim ik het foeterend op en trakteer ze op gemopper als ze thuiskomen, ‘Jeetje, wat was het weer een bende, ik ben de halve dag bezig geweest om jullie troep achter jullie kont op te ruimen. Beloof je dat je het voortaan zelf doet?’ Dan zeggen ze braaf: ‘Ja mam.’ Maar ik weet al dat dat niet gaat gebeuren.
Spuugzat
Soms heb ik een volledige melt-down. Dan ben ik het ineens zo spuugzat dat ik de deur van de kamer van de puber in kwestie opentrek en de hele handel zonder te kijken naar binnen smijt. Niet dat dat helpt, maar ik ben in ieder geval voor drie seconden van mijn boosheid af. Maar de puber wordt vooral heel pissig, praat twee dagen niet tegen me en daarna is alles nog steeds hetzelfde. Geen succesvolle strategie voor de langere termijn dus.
Kortom, ik loop heel vaak luid mopperend van alles op te ruimen terwijl niemand me hoort, met het gevoel dat NIEMAND me waardeert. Wetend dat het ook nog eens mijn eigen schuld is. Ik geloof dat het tijd wordt dat ze op kamers gaan, zodat ik weer die geëmancipeerde vrouw kan worden, met dat leuke leven.
