Van je kind kun je ook veel leren. Zo ontpopt de dochter van Martine zich tot het milieu-geweten van het gezin. Dus de De Vente’tjes vliegen minder en eten minder vlees. De opwarming van de aarde, aan hen zal het niet liggen.
Mijn dochter houdt niet zo van dieren. Onze poes wordt gedoogd, maar vaker met een venijnig kssssjt weggejaagd als ze door het beeld loopt. Ze vindt het ook smerig als het beest op haar bed ligt. Dierentuin, kleine konijntjes, het kan en kon haar niet bekoren.
Toch werd ze onlangs vegetariër. Maar dat is niet vanwege de zieligheid van de dieren dus. Ik vermoedde dat het was omdat veel meisjes in de klas het zijn. Ik vond het geen argument om voor een modegril mijn hele weekmenu om te gooien.
Maar toen hield ze een gloedvol betoog over de milieuschade van vlees. Koeienscheten (methaan) zorgen voor extra broeikasgassen en voor het produceren van vlees zijn gigantische hoeveelheden water nodig. We werden om de oren geslagen met cijfers en feiten. Dus we gingen overstag. Van mij mocht ze, onder voorwaarden. Dat ze wel iedere dag eiwitten zou eten in de vorm van kaas, ei, vis of vegetarisch vlees. En dat wij niet per se hoeven.
Moeilijk is het niet. Eten wij gehaktballen, dan krijgt zij de vegetarische versie. Maak ik pasta, dan komt er ook een versie zonder vlees, maar met extra kaas. En er zijn steeds meer dagen dat we vegetarisch eten. Het is namelijk heel vaak niet nodig, dat vlees eten, omdat er heel veel lekkere recepten zijn van gerechten zonder. Dus gaan er dagen voorbij dat er helemaal niemand thuis bij ons thuis vlees eet. Nou ja, behalve de poes dan.
Van haar vind ik het knap. Ze laat dingen waar je haar voorheen midden in de nacht voor wakker kon maken, zoals bitterballen en kroketten. Spaghetti Carbonara -ook zoiets- blijft onaangeroerd. In plaats daarvan heeft ze nieuwe ‘lievelings’: de saucijzenbroodjes van de Vegetarische Slager. Echt, als je aandelen kan kopen in dat bedrijf: doen.
Alles bij elkaar dus allemaal pure milieuwinst. Maar het zendingswerk van mijn dochter was nog niet klaar. Want we werden ook regelmatig gewezen op ons vlieggedrag. Dat we te vaak en te makkelijk het vliegtuig pakken, dat klopt ook wel. Weekendje Lissabon hier, tripje naar Málaga daar, op skivakantie met het vliegtuig. Ze vond dat eigenlijk dus ook allemaal niet meer kunnen. Ik eigenlijk ook niet, dus we beloofden plechtig dat we de rest van het jaar niet meer gaan vliegen. Gingen we vorig jaar in de meivakantie nog naar een all inclusive resort in Turkije, nu gaan we met de auto naar Frankrijk en zitten we in een sta-caravan. Zie trouwens in dat land maar vegetarische hamburgers te krijgen, maar dit terzijde.
We zijn dus, dank zij mijn dochter lekker bezig voor het milieu. Dus ik dacht zelf ook eens een duit in het milieuzakje te doen en te beginnen over de kledingindustrie. Over de misstanden, de waterverspilling bij de verbouwing van katoen. En dat het dus wel wat minder kon met het shoppen. Toen keek ze me heel raar aan. “Dat gaat wel heel ver mam”, zei ze.
