Er lag een brief op de deurmat voor de destijds twaalfjarige dochter van Saskia. Afzender GGD. Of ze zich wilde laten inenten tegen het HPV virus. Hoezo wordt dat aan kinderen gevraagd en niet aan hun ouders?
Voor de zekerheid checkte ik nog even. Ja, het was toch echt aan mijn dochter gericht. Ze werd opgeroepen voor een vaccinatie tegen HPV, in de volksmond ook wel de, godbetert, maagdenprik genoemd. In het kort: het HPV, Humaan Papillomavirus, kent ruim 100 varianten, een aantal daarvan kan baarmoederhalskanker veroorzaken. De varianten HPV 16 en 18 veroorzaken bijvoorbeeld 70 procent van alle gevallen van baarmoederhalskanker. Het virus wordt overdragen door seksueel contact en is erg besmettelijk, ongeveer 80 procent van de vrouwen én mannen raakt ooit besmet. En nu mag mijn dochter beslissen of ze hier tegen ingeënt wil worden. Kinderen van twaalf jaar en ouder hebben dat recht.
Ik vind dat nogal een volwassen beslissing, of je je wilt laten inenten of niet. Wat weet een kind van twaalf nu over vaccinaties, kanker, seks? Er zullen er ongetwijfeld zijn die hier van alles over kunnen oplepelen, maar ik denk dat het gros van de twaalfjarige meisjes geen idee heeft. Ik nam poolshoogte bij mijn dochter. Die had inderdaad gehoord over die brief, namelijk dat alle meisjes uit haar klas er een hadden ontvangen. Maar de inhoud? Geen idee. Toen in mijn uitleg het woord seks viel, ‘ieeeuw mam’, was het voor haar klaar: geen prik. Zo beslist een kind van twaalf dus.
Ik vond onlangs die oproep van de GGD weer toen ik een la aan het opruimen was. Als ik naar mijn giechelende dochter kijk die met wapperende haren haar zwemspullen bij elkaar zoekt denk ik niet dat ze van gedachten is veranderd. In de begeleidende brief staat dat het handig is om het met je ouders te bespreken en besluiten. Dat doet ze natuurlijk niet want ze heeft die brief niet echt gelezen. Toen niet, en nu ook niet. Ik wapper er mee, maar ze zucht en zegt dat ze hier even geen zin in heeft. En ook als ik voor haar voeten werp dat het belangrijk is haalt ze haar schouders op. In haar hoofd zijn andere dingen veel belangrijker. En ook nu twijfelen haar vader en ik. Slepen we haar aan haar haren mee naar het vaccinatiebureau? Onze kinderen hebben alle inentingen gehad, dus waarom deze niet? Ik laat toch ook om de zoveel jaar een uitstrijkje maken? Bovendien is er door de overheid, zo ver ik dat kan beoordelen, goed over het Rijksvaccinatieprogramma nagedacht. Haar vader en ik komen er niet uit. Laten we haar dit helemaal zelf beslissen? Mogen wij dit voor haar beslissen? Welk recht heeft ons kind? En welk recht hebben wij? En welk van die rechten weegt het zwaarst?
Cijfers van het RIVM laten zien dat gemiddeld 53 procent (cijfers verschillen per gemeente) van alle veertienjarige meisjes zich laat inenten. Ruim de helft dus. Die andere helft doet dat dus niet. Om verschillende redenen: je zou er ziek van kunnen worden (iets wat overigens niet wetenschappelijk bewezen is), ze zien er nut niet van in, ze zijn bang voor de gevolgen op lange termijn of vinden het een vrijbrief voor onveilige seks. Dit zijn, zoals ik het zie, argumenten van ouders, want ik geloof niet dat jonge pubermeisjes op deze manier denken. Die denken eerder in pijn, ‘hoezo twee prikken in mijn arm, hóe zeer doet dat?’, dan het voorkomen van het oplopen van een virus. En dan kun je als ouder een bak met argumenten over dat kind heen gooien, maar of dat allemaal beklijft valt te betwijfelen.
Ik ging nog maar eens het gesprek met mijn dochter aan. Zou ze dan toch niet? Was het niet beter als? Ze wilde niet. En om haar antwoord kracht bij te zetten zei ze dat haar naam op de brief staat en dat zij dus kan beslissen. Lekker dan. Een kind van 3, 6 of 9 jaar pak je gewoon op en deponeer je bij de vaccinatiearts op schoot, maar met een twaalfjarige is dat wat lastiger. Sterker nog, wat als ik mijn dochter tegen haar zin zou meenemen, mag iemand dan zo maar een naald in haar arm steken? Ik lees de brief nogmaals door. Het wordt meisjes aangeraden om zich voor hun veertiende te laten inenten. We hebben nog een jaar, eens kijken of dat gaat lukken.
