Pubers huggen zich een slag in de rondte, zag Sara toen ze haar dochter met haar vriendinnen zag. En niet alleen meisjes, ook jongens gooien de armen maar wat graag om elkaar heen. Bovendien: het mag nu weer.
Op vrijdagmiddag ging ik kijken naar de theatervoorstelling van mijn puberdochter. De voorstelling moest nog beginnen en ik kreeg de tijd om mijn dochter en haar klasgenoten van een afstandje te bekijken. Het eerste wat mij opviel was hoe ze aan elkaar zaten te plukken. Na afloop kwam een nieuwe schoolvriendin gedag zeggen. Het meisje bepotelde tijdens het kletsen de blonde krullen van mijn puber, waarna een innige hug volgde. Alsof ze het weken zonder elkaar moesten stellen. (Morgen zouden ze weer naast elkaar in de klas zitten.)
Onder pubers van nu wordt heel wat afgehugd. Dat is meestal geen romantisch of seksueel ding, maar gewoon hun manier van ‘hallo’ zeggen. Wat voor ons een hand geven was of, als je elkaar wat beter kende, drie zoenen (op de wang!), is de hug voor de pubers van nu. Vroeger knuffelde je alleen je allerallerbeste vrienden, maar de hugger van nu is heel promiscue.
En niet alleen meisjes knuffelen elkaar plat, ook de boys doen mee. Meestal gaat er aan zo’n mannenknuffel en uitgebreid ritueel van handenschudden, botsende vuisten en schouderklappen vooraf. Beth J. Harpaz, Amerikaanse columniste en auteur van het boek ’13 is the new 18′ beschrijft vol verbazing hoe haar puberzoons iedereen lopen te huggen: ‘Geen hallo, geen glimlach, geen zwaai, geen high five, alleen een hug. Als ik ernaar kijk voel ik me altijd een toerist in een land waar ik de gewoontes niet ken en de taal niet spreek.’
Herkenbaar. Helemaal omdat het met die hugs en shakes heel nauw luistert. Kom als vader of moeder alsjeblieft niet aanzetten met een high five of, nog schaamtevoller, een lowfive. Het was al suf toen het in de mode raakte, maar nu kan het écht niet meer. Tenzij je ‘m combineert met een hug, dan kan het weer wel, lees ik in een artikel uit een Amerikaanse krant (en Amerikanen hebben er verstand van, dat zijn echte hug-specialisten): je hebt de basis vrienden hug en de bear hug: armen om elkaar heen slaan en de lichamen stevig tegen elkaar aan drukken. Je hebt de ‘berenklauw’, wanneer een jongen een meisje onhandig omhelst met uitstekende ellebogen. Er dan is er dus de hug die begint met een high five, die overgaat in vuisten die tegen elkaar stoten, gevolgd door een klap op de rug en een omhelzing. We zijn er nog niet: je hebt de shake n hug, de knuffel van achteren en de triple hug, waarbij een combinatie van drie meisjes en jongens elkaar tegelijkertijd omhelst (deze is héél populair bij de beginnende puber).
Meisjes knuffelen meisjes, meisjes huggen jongens, jongens omhelzen jongens: het is één groot oxytocinefeest. Op sommige Amerikaanse scholen is het huggen inmiddels zelfs verboden of is er een drie seconden-regel ingesteld. Het werd wat al té gezellig in de schoolgangen. Zo ver zal het op de middelbare school van mijn kind niet komen, vermoed ik. Wel blijft al dat gehug een nogal paradoxaal fenomeen voor een generatie die het liefst de hele dag naar een beeldscherm staart. Of misschien doen ze het juist dáárom wel zo graag, de hug als hunkering naar fysiek contact.
Heb je ons huiswerkhandboek al?
