In de chaos die Martine aantreft als ze laat in de avond thuiskomt ziet ze ineens de rijkdom van het leven in een huis met pubers. Want ondanks de rotzooi en het drama: dit wil je niet missen.
Ik kom laat thuis, mijn pubers liggen al in bed. Ik zie een halfleeg bakje chips staan en schoolboeken van twee kinderen op de keukentafel liggen, die daar huiswerk hebben gemaakt. Midden in de kamer ligt een paar Vans. Niet de bedoeling, maar toch. De resten van een dag van mijn leven met pubers, waar ik grotendeels niet bij ben geweest. Ze hebben pizza gegeten, de dozen liggen nog op het aanrecht.
Schoenen drama
Ik vis de gebruikte theezakjes uit de gootsteen, veeg de hagelslag en pizzakruimels van de tafel en deponeer het pizzames in de vaatwasser. De borden zitten er al in, zie ik. De schoolboeken leg ik op twee stapels: links voor de brugklasser, rechts voor de derdeklasser. De Vans zet ik in de gang, wetende dat er morgenochtend een klein drama zal ontstaan over de vindplaats van de schoenen en dat minimaal een van de twee langer dan vijf minuten op zoek zal zijn naar zijn sleutels.
Het geeft een tevreden gevoel om die dingen te doen voor mijn kinderen. Want stel dat ze er niet waren geweest. Dan was ik thuisgekomen in een leeg huis. Met misschien alleen de poes. Dan had ik weliswaar nu ook zitten Netflixen en was het ook misschien een troep geweest, maar dan alleen mijn troep. Maar zelfs nu ze op hun bed liggen, voel ik hoe rijk ik ben.
Pubers in huis
Want los van die geijkte mooie gebeurtenissen waar wel foto’s van zijn, de eerste stapjes, de eerste schooldag, alle verjaardagen, zijn dit eigenlijk de momenten die je zou moeten koesteren. Een huis waarvan de sporen van levendigheid nog duidelijk zijn te zien. Ik heb de neiging om er ook een foto van te maken. Maar een foto van een doos eieren met vijf lege doppen erin (waarschijnlijk een mislukt pannenkoekexperiment), vegen tomatensaus op tafel en een lege fles cola: not a pretty sight. Dus ik maak maar een foto in mijn hoofd van dit moment.
Los van de resten die ze achterlaten na een dag (wat ze morgenvroeg als ze eindelijk uit bed komen echt wel te horen krijgen) klagen we natuurlijk ook over onze pubers. Ze maken er een potje van op school, hebben regelmatig een brutale mond en zijn ook nog eens aartslui. Maar eigenlijk zijn het de leukste personen die je gaat tegenkomen in je leven. De troep die ze achterlaten, de schoenen midden in de kamer, hun jassen ergens op de grond in de gang; geloof me, je wilt het niet missen.
