De oudste zoon van Ellen is een fiets kwijt. Inderdaad, een fiets. Geen idee waar hij dat ding heeft gelaten. Zoals hij wel meer dingen vergeet. Is dit normaal of lijdt haar zoon aan puberdementie?
We vergeten allemaal wel eens wat. Je komt niet op de naam van die acteur die ooit James Bond speelde. Of je laat het flesje water dat je voor onderweg hebt gevuld op het aanrecht staan. En had je de auto nou links of rechts in de straat geparkeerd? Een beetje vergeetachtigheid is heel normaal. Maar als er hele blanco gaten in je geheugen vallen is er iets anders aan de hand. Er zijn een paar opties: je bent strontlazarus geweest, je bent zwanger of je bent op een leeftijd gekomen dat er sporen van dementie optreden. Mijn zoon van twaalf past in geen van deze categorieën. Hij is alcoholvrij, niet bevrucht en dement lijkt me hoogst onwaarschijnlijk. En toch zijn hele passages uit zijn kortetermijngeheugen gewist. Maar echt hè, een totale blur. Geen idee waar zijn badslippers zijn terechtgekomen. En wanneer hij zijn iPhone voor het laatst had kan hij zich echt niet herinneren. Nu is er een fiets weg. Maar niet zomaar een fiets. Nee, deze fiets hadden we ‘geleend’ van onze buurtjes op Camping Bakkum. Zonder dat ze het wisten. Zijn eigen fiets was namelijk een paar dagen daarvoor al gejat. Weliswaar een brik zonder slot, maar toch.
De ‘geleende’ fiets was een noodsprong omdat we dringend ergens heen moesten. Dat hij de fiets de dag erna ook gebruikte om even naar het wc-blok te gaan of een vriendje op te zoeken hadden we niet in de gaten. Tot we ineens constateerden dat de fiets weg was. Ai.
“Wanneer had je hem voor het laatst?”
“Ja, dat weet ik dus niet meer.”
“Hoezo weet je dat niet meer? Je weet toch wel hoe je je verplaatst hebt op de camping?”
“Nee.”
“Hoe kan dat nou? Goed laat me helpen. Je ging op de fiets naar Lucas, klopt dat?”
“Ja, ik ging hem ophalen om mee te gaan naar het voetbalveld.”
“Oké. En toen?”
“J, dat weet ik dus niet meer.”
“Djiezus, waar zat je met je hoofd? Ik denk dat je de moeder van Lucas hebt gevraagd waar hij was?”
“Ja!”
“En…?”
“En wat?”
“Was hij bij z’n caravan?”
“Nee.”
“Nou, dit schiet lekker op. Waar was hij dan?”
“Op het veld.”
“Dus toen heb je je fiets weer gepakt en ben je daar ook naartoe gereden neem ik aan?”
“Ja, dat weet ik dus niet meer.”
‘Je weet niet hoe je van Lucas caravan naar het voetbalveld bent gegaan?”
Ik vraag hem het moment te visualiseren. Ik vraag en ik vraag. Maar het is weg. Hij weet het echt niet meer. Die hele fiets is uit zijn geheugen verdwenen. Hij heeft later zelfs een fiets van een vriendje geleend om op tijd thuis te komen. Zonder zich te realiseren dat hij die ochtend op de leenfiets was vertrokken Ik ben in shock. Zijn dit hormonen? Moeten we het ook over puberdementie gaan hebben? Of is het laksheid?
Ik ben me net aan het beramen hoe ik het mijn buurtjes moet vertellen als de moeder van Lucas me belt. Ze heeft de fiets bij het winkelplein zien staan. Hoe die daar terecht is gekomen zullen we nooit weten. Mijn zoon weet van niks.
Ellen Dikker is cabaretière, columniste en moeder van twee zonen van 6 en 12 jaar. En ze is voetbalmoeder- haar oudste zoon voetbalt bij Ajax. Momenteel toert ze met haar vijfde avondvullende soloprogramma Buitenspel door het land. Iedere week schrijft zij voor Tishiergeenhotel over alles wat er in haar (mannen)huishouden gebeurt dat ze samen met haar vriend bestiert.
