Wat Martine betreft mag het woord ‘balanstrutje’ Woord van het Jaar worden. Ondertussen hoopt ze heel erg dat haar dochter er niet eentje wordt. Al bespeurt ze al wel een paar trekjes.
Mijn dochter van 12 vond van de week dat ze in plaats van te blokken voor haar wiskunde (waar ze een 5 voor staat), recht had op een vrije dag, want ze moest toch ook LEUKE dingen kunnen doen met haar vriendinnen? Ik dacht meteen: begint dat getrut nu al? Er volgde een pittig gesprek over dat na inspanning best ontspanning kon volgen, maar dat er vooral ook eerst gewerkt moet worden.
Los van de wiskundeprestaties van die van mij, gaat fantastisch met onze dochters. In het onderwijs grijpen ze alle kansen die ze kunnen krijgen en gaan massaal studeren. Ik denk dat hun oma’s stikjaloers zijn op wat onze meiden allemaal mogen. Die hebben nog meegemaakt dat vrouwen nog evenveel handelingsbekwaamheid hadden als een geesteszieke. En dat wanneer je trouwde, je je baan moest opzeggen.
Je zou zeggen dat de supergetalenteerde meisjes van nu, eenmaal afgestudeerd, al hun kansen zouden pakken om de wereld te bestormen. Maar dat gebeurt dus niet. Meer dan de helft (63 procent!) van de vrouwen tot 25 jaar werkt in deeltijd. Tot hun 35ste werken ze 8 uur minder dan mannen.
Ze zijn er legio: meiden die in hun e-mailhandtekening hebben staan wanneer ze aanwezig zijn op kantoor en op de andere dagen hun mail dus niet beantwoorden. En die dan ook hun telefoon niet opnemen. Of ze blijken ineens vertrokken voor hun derde wereldreis. Want ja, werken moet vooral LEUK zijn. Voor notoire fulltimers als ik, een gotspe. Want ik vraag me af: ‘Waarom werk jij niet, je hebt niet eens kinderen?’
Elkse Doets, Zakenvrouw van het Jaar, legde begin dit jaar de vinger op de zere plek. Zij noemde de jonge in deeltijd werkende vrouw zonder kinderen ‘balanstrutjes’. Volgens Elske is de Nederlandse vrouw op zoek naar de perfecte balans tussen werk en privé. ‘Maar als je zo denkt, gebeurt er niks met je carrière. Dan blijf je dwalen in een soort niemandsland.’
Het woord ‘balanstrutje’ staat hoog op de nominatie Woord van het Jaar te worden bij Van Dale. Ik hoop ook zo dat het woord gaat winnen. Om dat zo het getrut van de balanstrutjes eindelijk eens aan het licht komt. Want waarom moet je een vrije dag hebben? Om naar yoga te gaan, of om met je eveneens balanstruttende vriendinnen op vrijdagmiddag al om drie uur wijn te gaan zuipen? Dat kan toch allemaal ook in de avond?
Ik hoor jullie al denken: dat moet iedereen zelf weten. Maar dat is niet helemaal zo. Ik vind dat als je op kosten van de staat hebt gestudeerd, verantwoordelijkheid hebt te nemen. Namelijk dat je je ook inzet voor de maatschappij. Voor mij hoef je geen hotshot te worden in het bedrijfsleven. Je inzetten voor een maatschappelijke organisatie is ook goed. Maar doe iets met je leven. Jezelf een wasbordje trainen bij een personal trainer hoort daar mijns inziens niet bij.
Bovendien: hoe moet het anders straks als je kinderen hebt? Ga je dan nóg minder werken, zodat je een ma-di-do-vrouwtje wordt? Ofwel: een die graag de woensdagen en vrijdagen vrij houdt, zodat haar man lekker fulltime zijn carrière kan maken.
Ook hierbij kun je denken: dat moet iedereen voor zich weten. Maar als diezelfde man er vervolgens geen zin meer in heeft, dan kom je er meestal financieel slecht vanaf. Zeker als je altijd balanstruttend door het leven bent gegaan, moet je misschien genoegen nemen met een stom baantje. Nee, en dáár had je natuurlijk niet voor gestudeerd.
Ik probeer mijn dochter bij te brengen dat werken (en eigenlijk: het hele leven) niet altijd LEUK is. Een carrière, en dus ook school, is nou eenmaal geen pretpark, het is eerder een reeks leermomenten (lees: mislukkingen) met hier en daar een succesje. Leuker kan ik het niet maken.
Dus meiden, huppekee, lekker aan het werk. Die wereldreis maak je maar als je met pensioen gaat.
