Dat je in ieder geval tot je zestiende naar school gaat en daar met een diploma vanaf komt, is niet in ieder milieu vanzelfsprekend. Net als betrokken ouders. Het klinkt klef, maar Martine werd ineens overvallen door een diep gevoel van dankbaarheid. En daar had de Koning ook iets mee te maken.
Afgelopen week bevond ik mij beroepshalve in dezelfde ruimte als onze koning. En dat raakte mij. Niet omdat ik acuut last kreeg van liefde voor ons Koningshuis of ineens starstruck raakte, maar omdat ik ineens overvallen werd door een diep gevoel van dankbaarheid. Ik zal uitleggen waarom.
De Koning was in een soort buurthuis waar kansarme kinderen huiswerk kunnen maken en begeleiding krijgen. Thuis kunnen ze niet rustig werken, omdat het er met zes kinderen op vijftig vierkante meter te vol is. Er is ook niemand die snapt hoe het er op school aan toegaat, omdat hun ouders geen Nederlands kunnen en geen idee hebben hoe een computer werkt, laat staan kunnen inloggen op Magister. En ze hebben er ook geen idee van wat hun kind doet op school en vragen er dus eigenlijk ook niet naar.
Tussen dat soort kinderen zitten ook heel slimme exemplaren, die eigenlijk ook prima havo of vwo zouden kunnen. Maar de leraren op de basisschool kennen hun achtergrond en die zeggen dat het toch maar beter is om vmbo te doen. Vervolgens moeten die kinderen de grootst mogelijke moeite doen om zich een weg naar het mbo of hbo te stapelen. Als je altijd wordt onderschat, dan is het risico groot dat je het bijltje erbij neergooit. En omdat je ouders geen benul hebben van het onderwijs, maakt het ze ook niet uit of die school waar ze terechtkomen een beetje ok is.
De straat lonkt, en daar zijn je vrienden en je haalt rottigheid uit. Je gaat bijvoorbeeld dat buurthuis in de fik steken. Of ze kwamen wel naar de huiswerkklas, maar dan alleen om te klieren of de tent over te nemen. Ik was verbaasd, want dit gebeurt ook bij mij om de hoek.
Ik keek naar de koning terwijl hij dit allemaal aanhoorde. Hij mag natuurlijk nooit wat zeggen, maar ik hoopte intussen dat hij dacht wat ik op dat moment ook dacht. Dat je -zoals hij- met twee slimme kinderen op het gymnasium uit de meest adellijke familie van Nederland toch echt niks te klagen hebt. Geboren met een gouden lepel in hun bek, zeiden wij thuis altijd.
Hij moet toch onder de indruk zijn geweest van het verhaal van de jongen die het weliswaar had geschopt tot de TU Delft, maar geen idee had hoe hij een professor moest aanspreken, of moest netwerkborrelen. Het zijn vaardigheden die mijn kinderen ook meekrijgen, omdat we vrienden hebben die professor zijn (en heel normale mensen zijn waar je ‘je’ tegen zegt) en dat borrelen kijken ze gewoon af van ons. Ja, ook mijn kinderen zijn geboren met een lepeltje in hun mond. Niet zo’n heel grote gouden, maar het is wel een goed gevuld lepeltje. En dat is totaal geen prestatie, maar iets waar je best dankbaar voor mag zijn.
Behalve dat hebben onze kinderen iemand thuis hebben die kan helpen met huiswerk, op hoge poten naar de leerkracht gaat als er iets mis is op school of maatregelen treft als de resultaten achterblijven. Die vindt dat een havo/vwo-advies niet goed genoeg is, en Franse woordjes overhoort.
Ik hoor mijn pubers al zeggen dat school saai is en stom en dat ik me er veel te veel mee bemoei. In het vervolg zeg ik: ‘Wees blij’.
En ik weet dat ze dolgraag eens zouden willen ruilen met de prinsesjes van Oranje. Maar ik zou liever willen dat ze een keer ruilen met Bilal uit Bos en Lommer, wiens vader tot voor kort echt geen idee had hoe Magister werkte.
