Hoezo moet de zomervakantie op de schop? Martine vindt dat iedereen -en vooral de mensen in het onderwijs- echt even een adempauze nodig heeft. En wij ouders ook trouwens.
Onze kinderen zitten nu een maand met ons onder één dak hun huiswerk te maken. Inmiddels is mijn dochter intens bleek om de neus en checkt ze ieder uur in bij weer een nieuwe les op Magister. Mijn zoon doet zijn naar voren gehaalde praktijkopdrachten, die eigenlijk voor volgend jaar op het programma stonden. De beide scholen pakken het allebei op hun eigen manier op. Wat ik ervan meekrijg is dat vooral docenten zich een slag in de rondte werken om er toch nog wat van te maken.
Weer naar school
Als je het mijn kinderen vraagt, zouden ze liefst vandaag dan morgen weer naar school gaan. Zodat ze hun vrienden kunnen zien, of gewoon les kunnen volgen zonder haperende WiFi. En met af en toe een op een uitleg van een docent of de bijlesleraar. Want ook die wordt heel erg gemist. Als je het mij vraagt, is ook mijn diepste wens dat mijn kinderen zo snel mogelijk weer naar school gaan, het liefste na de meivakantie.
Op de hoogte blijven? Schrijf je in voor onze Nieuwsbrief
Docenten hebben het nu al superzwaar, zo hoor ik om mij heen. Zij werken vaak tot diep in de nacht door om de lessen die ze normaal zouden geven, digitaal te maken. En hebben daarnaast nog een dagtaak aan het per mail of chat beantwoorden van vragen van leerlingen. Dat vergt een enorme omschakeling, lijkt mij. Daarbij vergeleken is een keer per dag videovergaderen wat ik doe met mijn kantoorbaan, peanuts.
Achterstanden
Dat online onderwijs vergt van alle kanten een mega-inspanning, met als risico dat de opbrengst niet zo groot is als bij live onderwijs. Daarbij zijn er nog ongeveer zevenduizend kinderen ‘kwijt’. En om die achterstanden nu weg te kunnen werken, heeft de Onderwijsraad een paar plannen bedacht om die schade in te halen: namelijk de zomervakantie naar voren halen. Of deze te verkorten. Want we moeten dóór namelijk, volgens planning. Want achterstanden, die willen we niet in het onderwijs.
Toen ik dat las, dacht ik: hó eens even.
Het hele land is compleet van slag. De ene helft van Nederland maakt zich zorgen over of er morgen nog wel werk is voor hem of haar. En de andere helft van Nederland werkt zich de tandjes op de scholen, in de ziekenhuizen en andere zorginstellingen en in supermarkten om ons van onderwijs, zorg en eten te voorzien. Niks gaat meer zoals gepland, niemand weet waar hij aan toe is. Er heerst chaos in de hoofden van veel mensen.
Adempauze
Mag er alsjeblieft één vaste waarde in de Nederlandse samenleving blijven bestaan, eentje die ieder jaar weer terugkomt en waarvan we weten dat we daarvan opknappen: namelijk de zomervakantie? Ik weet het, we klagen er als ouders van pubers vaak over dat die te lang duurt en dat onze kinderen zich zo vervelen. Maar op het moment gun ik iedereen juist even een moment van rust, een adempauze.
En bovendien: wie weet hoeveel die achterstand nou eigenlijk bedraagt? Is dat echt zo onoverkomelijk? Een bevriende docent liet weten dat de achterstanden er echt wel zijn, maar dat die volgend jaar met kunst- en vliegwerk best in te lopen zijn. En bovendien: hoe bepaal je wie er achterloopt en wie niet? En waarom laten we de kinderen die er veel last van hebben dan niet gewoon een jaartje overdoen? De hele wereld heeft op het moment thuisonderwijs, dus het zal niet zo heel veel uitmaken voor de internationale scores.
Eindstreep
Ik mag vooral hopen dat we -weliswaar puffend en hijgend- straks eind juni de eindstreep halen, en dat we dan even kunnen uitblazen, kinderen en ouders. En vooral: docenten. En dat we ná deze zomer, als de scholen weer beginnen eens gaan kijken wat de schade is in plaats van nu alles overhoop te halen. De wereld is al verwarrend genoeg voor iedereen.
