Om de cijfers van je puber omhoog te krikken kun je er best wat geld tegenover stellen. Want je portemonnee trekken voor een goed cijfer loont. Als ze weten dat ze een tientje krijgen halen ze ineens wel een 8 voor wiskunde.
Mijn dochter belde. ‘Je raadt het nooit mam, maar ik heb een 7,7 voor mijn wiskundetoets.’ Gejuich, gegiechel, geschreeuw, want ze is oh my god, zo superdupermegablij. En voordat ze ophangt roept ze ook nog even snel of ik die avond haar bonus kan uitkeren. Want dat was de afspraak: zij een 7 of hoger, ik betalen.
Helpen? Dan krijg je euro’s
Omkopen, afpersen, lijmen; hoe je het ook wil noemen, ik heb het zelf liever over een bonussysteem, het werkt behoorlijk goed. Het moment dat ik door had hoe belangrijk geld voor mijn pubers is, werd het een prima middel om in te zetten. Dus kwamen er al snel allerlei onderhandelingen in ons huis. De vaatwasser inruimen? 1 euro. Ouders ontbijt op bed brengen? 3 euro. Boodschappen doen? 1,50, en als het zonder zeuren gebeurt: 2 euro.
Ik geef ook geld voor goede cijfers op school. Want goede cijfers worden niet alleen door hard studeren behaald, maar ook door er keiharde euro’s tegenover te stellen. Op een lijst die ik op de koelkast hing stonden de voorwaarden duidelijk geschreven: een euro voor een 7, twee euro voor een 8, drie euro voor een 9 en tien euro voor een 10. Ineens was school geen vervelend, saai tijdverdrijf meer, maar een lucratieve business.
Slim bonussysteem
Een vriendin, tegen wie ik pochte over dit slimme systeem had zo haar twijfels. Want waarom zou je je portemonnee omkeren om je pubers aan te sporen? Moest dat niet uit henzelf komen? Moesten ze zichzelf niet een schop onder hun kont geven? Als ze straks gaan studeren is er ook geen professor die met euro’s strooit, en later is er ook geen werkgever die voor elke scheet een extraatje neerlegt.
Een andere vriendin gaf schoorvoetend toe dat ze ook wel zo’n betaalsysteem doorvoerde bij haar pubers, maar dat ze dat eigenlijk niet hardop durfde te zeggen. Ook zij vond het eigenlijk niet kunnen dat je geld biedt voor (school)prestaties.
Is dit wel de manier?
Ineens twijfelde ik aan mijn bonussysteem voor schoolprestaties. Gaf ik hiermee niet het verkeerde voorbeeld? Leerde ik mijn pubers op deze manier dat met geld alles te koop is, zelfs goede cijfers? Bereidde ik ze eigenlijk helemaal niet voor op de toekomst? Mijn pubers, aan wie ik mijn twijfels voorlegde, verzekerden me dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Het was toch een goed middel om hen net even iets harder te laten lopen? En om hen meer klusjes in huis te laten doen? En ze haalden nu toch meer voldoendes dan voor het bonussysteem? Dus. Ik was hun echt niet aan het verpesten, of zo.
Ik snapte gerust wel dat ze hun inkomsten veilig stelden, maar het was ook goed om te weten dat ze zich bewust waren van het systeem. Je doet iets goed, en daar staat dan een beloning tegenover. En ja, ze wisten ook heus wel dat dit bonussysteem in het Echte Leven er niet was. Dat het een afspraak was die ze met mij hadden gemaakt en dus alleen bij ons in huis geldig is. Je kunt zeggen dat ik geen ruggengraat heb, maar mijn pubers spreken liever over een motiverend beloningssysteem. Ik heb nog wel even duidelijk gemaakt dat zodra ze hun diploma’s hebben dit hele systeem vervalt. Dat vonden ze prima. En over dat diploma gesproken, ze gingen wel alvast even nadenken over welke beloning ze daarvoor wilden hebben.
