Je vloekt, je zucht en ineens zijn die acht jaar basisschool voorbij

Martine ziet zichzelf nog zo staan voor de deur van de klas, met een krijsende kleuter aan haar rokken. Nog geen seconde later heeft haar dochter de Cito-uitslag. Reden genoeg om sentimenteel te worden. Een vloek, en een zucht en acht jaar is voorbij.

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

300x250

O ja mam, hier is mijn Cito-uitslag. Achteloos gooit mijn dochter de brief op tafel. Terwijl ik hem openmaak zegt ze: ‘Nou ik ga naar de stad. Als ik een shirtje koop met mijn pinpas, stort jij het dan terug?’ Terwijl mijn oog gaat over de grafieken (taal heel goed, rekenen ok) en de uiteindelijke uitslag (heel ok) hoor ik mezelf mompelen: ‘Dat is goed, kijk je wel uit?’ Als ze weg is, word ik ineens sentimenteel.

Vanmorgen liep ik voor het eerst sinds maanden weer door de gangen van school. Ik ken niemand meer op het plein, alleen de directeur bij de deur en de concierge. Ik mag er ook niet zijn, want: ‘Niemand uit de klas wordt meer gebracht, mam.’ Tussen de middag racet ze naar huis om hetzij een kliekje van gisteren op te warmen, pannenkoeken te bakken of ingewikkelde sandwiches te maken, om vervolgens op te eten onder het genot van een stuk of wat YouTubers.

Een klasje kleuters staat in de gang klaar voor de gymles en ik denk: ‘Wat zijn ze klein’. Ik zie mezelf daar nog staan met haar krijsend aan mijn been. Iedere dag. Als kleuter wilde ze pertinent niet naar school. Iedere ochtend ging ik met bezwaard gemoed de klas binnen, want ik wist dat ik mezelf na tien minuten van me af moest trekken en overhandigen aan de juf, die haar dan nog zeker een half uur nasnikkend op schoot had.

Een jaar later was het klaar en ging ze iedere dag bijna fluitend naar school.
Wat is er in de tussentijd gebeurd? Niks. En van alles. Er waren schoolreisjes, er waren kinderfeestjes, 10-minutengesprekken. Ik probeer het me te herinneren wat precies, maar alle klassen en jaren vloeien in elkaar over. Welke juf had ze nou wanneer? Het enige dat ik nog precies weet wanneer het was, is dat ze inééns kon lezen.

Het is wel zo’n beetje klaar nu.
Ze werken aan de musical, verkondigde ze gisteren met een bloedserieus gezicht. Ze is aan het aftellen tot ‘kamp’, waar ze eigenlijk niet op kan wachten. Er komt nog een eindfeest met de hele klas, en waarschijnlijk nog tientallen andere afscheidsfeestjes. Loslaten is een ding voor haar. ‘Ik hoop toch zo dat ik mijn vrienden nog ga zien als ik straks op de middelbare zit’, zegt ze. ‘Ja joh’, stel ik haar gerust.

Ze is de enige van de klas die naar deze middelbare school gaat. Ze vindt de school tof, maar de gedachte bijna onverdraaglijk dat ze er alleen heen moet. ‘Ik KEN daar helemaal niemand’, riep ze wanhopig, toen de loting had uitgewezen dat ze naar dat lyceum gaat. We gingen er een week later heen om kennis te maken. Ze hing nog net niet aan mijn broekspijp toen we in de gang een hele horde eersteklassers moesten laten passeren. Ik zag die blik, angst vermengd met verbazing. Ik voelde even haar hand in die van mij glijden. En ik, ik stond weer voor het raam van de kleuterklas, mijn best te doen om niet te zwaaien.

Maar meteen wist ik ook dat het ook hier weer goed gaat komen.

Tags from the story
, ,
Lees ook
Geschreven door
More from Martine De Vente

Hoe retro! De cassette is terug

Waarschijnlijk hebben je pubers geen idee van wat het is en waar...
Lees verder