Waar zijn de kakkers en de wavers? En de disco’s? Iedereen draagt hetzelfde!

(Beeld: Nationaal Archief)

Pubermeiden zien er allemaal hetzelfde uit. Nou, dat was in Sara’s tijd wel anders. Toen had je nog kakkers en wavers. En disco’s. Sara’s dochter neigt ook naar het tienermeisjesuniform. Maar je hoort Sara niet klagen.

‘Waarom tienermeisjes allemaal hetzelfde dragen’, kopte de NRC laatst. De fotograaf had een leger meisjes op straat geschoten die inderdaad exact hetzelfde aan hadden: skinny jeans, sneakers, t-shirt met logo van Vans, Adidas of een ludieke tekst (Playa Please), afgestyled met een bikerjack of een jeansblouse. De haren lang en los.

Oma vertelt: in mijn tijd had je wavers, kakkers, punks, skinheads, rasta’s, disco’s en alles daartussenin. Op mijn veertiende liep ik rond met een knaloranje hanekam, de zijkanten gladgeschoren door mijn vader met zijn eigen scheermes.  In mijn oversized wollen truien zaten schijnbaar toevallige gaten, aan mijn voeten droeg ik twee maten te grote legerkisten van het Waterlooplein en een fietsketting diende als riem. Ik zag er niet uit, maar ik had schijt.

In het NRC-artikel wordt middelbare school docent Jeroen (34) geciteerd die zelf opgroeide in de nineties, toen het straatbeeld ook nog een stuk diverser was. Jeroen haalt herinneringen op aan gothic meisjes die elkaar op school aan een ketting uitlieten, aan skaters, hiphoppers en gabbers. Hem valt op hoeveel braver zijn leerlingen er nu uitzien. Alleen de ‘allochtone kids durven zich expressiever te kleden.’  De oorzaak van deze ‘casualisering’ van de mode ligt, hoe kan het ook anders, bij de social media.  Die hebben de tieners afhankelijk van likes gemaakt. Op deze leeftijd zijn kinderen enorm gevoelig voor de mening van anderen, legt een socioloog uit. Een tiener met Dr. Martens en te grote overhemden van haar vader is tegenwoordig al een ‘gekkie’.

Ik zie het bij mijn eigen dochter. Sinds kort heeft ze kleedgeld, maar ze vindt het nog prima met mij te gaan shoppen. Bij dat samen shoppen moet je je overigens geen blij Linera moeder-en-dochtermomentje voorstellen. Vanaf het moment dat mijn dochter zichzelf kon aankleden ging het zo: in de H&M holde ze linea recta naar de jongensafdeling (genderneutrale kledingafdelingen had je toen nog niet) om met haar vingertjes enthousiast naar de spuuglelijke Cars- t-shirts te gaan staan wijzen. Jongenskleren à la, maar ik trok de grens bij Cars kleren of iedere dag naar school in een joggingpak, hoe white trash en hip ook. We maakten vervolgens veel drama over vrolijke kleuren en rokjes, die ze al sinds haar vierde weigert te dragen. Shoppen, het was nooit onze hobby.

Fast forward naar nu. De puber schudt bij ieder omhoog gehouden kledingstuk stuurs met het hoofd. Niets. is. Leuk.  Op mijn wanhopige vraag ‘HOEZO IS DIT DOODGEWONE WITTE T-SHIRT NIET LEUK?’ , kan ze geen zinnig antwoord geven. Sinds ze op de middelbare school zit begint ze een eigen stijl te ontwikkelen. Dat wil zeggen: ze draagt het tienermeisjesuniform. Nogal behoorlijk saai, maar mij hoor je niet klagen. Samen winkelen lijkt begint eindelijk, voor zo lang het duurt, op die ene Linera commercial te lijken.

***

Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…

We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk hier!

Tags from the story
, ,
Geschreven door
More from Sara Luijters