Hoezo heb je mijn kamer opgeruimd. Nooit gehoord van privacy?

Hoezo heb je mijn kamer opgeruimd. Nooit gehoord van privacy?
Hoezo heb je mijn kamer opgeruimd. Nooit gehoord van privacy?

Anne had genoeg van de immense puinhoop op de kamer van haar dochter. En toen die een weekend logeren was bij een vriendinnetje toog ze met stofzuiger, vuilniszakken en dweil naar de puberkamer. Je zou denken daar is de puber blij mee, maar de puber in kwestie vond het een schending van haar privacy. 

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

300x250

Hoezo heb je mijn kamer opgeruimd. Nooit gehoord van privacy?

We hadden onlangs een felle discussie thuis over privacy. En dat ging niet over persoonlijke gegevens doorgeven aan derden of wel of niet meekijken op de social media accounts van mijn puber, maar het feit dat ik me in haar domein had begeven en daar de boel onder handen had genomen. Let wel: dat domein was haar slaapkamer die zich in mijn huis bevindt waar ik de hypotheek van betaal. En voor alle duidelijkheid daar draagt mijn dochter niks aan bij.

Geen troep, maar TROEP

Ik had me al weken, wat máánden, lopen ergeren aan de troep in haar kamer. En dan heb ik het niet over een paar kleren her en der op de grond, of schoolboeken op de kast in plaats van in de kast. Nee, ik heb het over TROEP. Vies wasgoed dat als een spoor door haar kamer slingerde, etensresten van lang én langer geleden, make up uitgesmeerd over de vloer, kluwen haren, schoolspullen onder het bed, halflege blikjes frisdrank in bed, planten uit de pot omringd door aarde; het was echt een teringbende. En het rook er ook niet zo fris.

Puinhoopberg

Ik had al die maanden ook lopen zeuren. Dat ze moest opruimen. Dat ze haar kleren moest wassen. Dat ze die etensresten moest weggooien. Het gebeurde niet. Sterker nog, de stapels in haar kamer werden alleen maar groter. Ik dreigde met telefoon afpakken en zakgeld innemen, maar dan beloofde ze beterschap, ruimde voor de vorm twee, drie dingetjes op en liet dan de puinhoopberg in haar kamer weer groeien.

Hallo Marie Kondo

En eerlijk is eerlijk, ik was ook gewoon niet zo streng. Dacht dat het wel mee zou vallen. Dat ze vanzelf wel genoeg van die bende zou krijgen. Maar toen zij een weekend weg was en ik in haar kamer stond op zoek naar mijn fohn, moest ik bijna huilen. Dit meisjes was helemaal geen schoon, net en fris kind. Dit was gewoon een viezerik, een hoarder, een stinkdier. En dus deed ik wat ik al veel langer had moeten doen: ik ruimde haar kamer op. Op míjn manier. Alles waarvan ik vond dat het geen reden tot bewaren had, omdat ik er simpelweg niet bij van werd, hállo Marie Kondo, ging in de vuilniszak.

Ik verschoonde haar bed – wanneer had ze dat voor het laatst gedaan?, vouwde al haar kleren op en boende en sopte totdat je kon opereren in haar kamer. Wat zag het er fris en vrolijk uit. Ik kocht een nieuw sprei, een handig prikbord met bakjes voor allerhande spullen en een tafeltje waar ze haar make up op kon uitstallen. Wat een leuke kamer had ze eigenlijk. En wat zou ze blij zijn met al die ruimte die was ontstaan.

Privacy geschonden

Ik was behoorlijk tevreden. Mijn dochter daarentegen liep met stoom uit haar oren door het huis nadat ze haar ‘nieuwe’ kamer had gezien. Hoe had ik het gedurfd om in haar kamer te komen. Om door haar spullen te gaan. Om te beslissen over welke spullen in de prullenbak moesten. Om een tafeltje neer te zetten voor haar make up. Wist ik wel dat ik haar privacy had geschonden? En dat was het ergste wat je als ouder kunt doen beet ze me toe.

Twee dagen lang kibbelde en discussieerden we over privacy. Ik vond: je woont in mijn huis, ik betaal, dus ik maak ook uit of ik je kamer schoonmaak of niet. Zij vond: haar slaapkamer, haar spullen, en daar moet je afblijven. Hoe zou ik het vinden als zij mijn kamer ging schoonmaken? Daar scoorde ze geen punten mee, ik nodigde haar uit om het te doen, want dat leek me heerlijk.

Nieuwe opvoedregel

We zijn het niet eens geworden, de strijdbijl is enigszins begraven. Zij zag dat ik heus niet ál haar spullen had weggegooid. En dat ik ook niet was gaan snuffelen door haar spullen, waar ze even bang voor was geweest. Ik had, zoals gezegd, gewoon de boel onder handen genomen. Grappig genoeg was ik best wel beledigd dat ze niet blij was. Ik had een ‘hiep hiep hoera’ en dikke ‘dank je wel’ verwacht, geen briesend kind die haar recht op privacy op eiste. Om over dat laatste voor eens en voor altijd duidelijkheid te scheppen heb ik er meteen een opvoedregel van gemaakt. Privacy prima, mits je je aan de regels houdt. En voor je kamer is dat: schoon houden, vloer vrij houden, niks onder of in je bed bewaren, geen etensresten laten slingeren en alle kleren in de kast. Belachelijk vindt mijn puber. Ik vind het het beste idee ooit. Want nu ruimt ze, min of meer, wél haar kamer op. Ze weet immers: doe je het niet, dan kom schoonmaakmama je privacy schenden, Ha!

 

Lees ook
Geschreven door
More from Anne Boesman

Kunnen jullie misschien iets strenger zijn?

Ja, ik hoorde het goed. De puber vroeg of we iets strenger...
Lees verder