Deze eerste vakantieweek was voor Anne best wel pittig. En dus wil ze gewoon even klagen. Want een week die begint met een terminaal konijn en eindigt met klagende klanten verdient dat. En hoe heerlijk is het om je hart even uit te storten?
- Het begon met een bijna dood konijn. Nee, niet omdat dat beest in de pan voor de kerstdis was beland, maar omdat het beest ziek was. Konijnengriep, of zo. En dat konden we niet laten gebeuren, een dood konijn met kerst. En nu zijn we twee dagen om de twee uur dwangvoeren en 104 euro aftikken bij de dierenarts verder. Gelukkig doet-ie het inmiddels weer.
- Mijn dochter kwam thuis met luizen, dus twee keer per dag haar voor haar kammen en met gif in de weer. Ook alle andere huisgenoten moeten eraan geloven en liepen met dat stinkspul in hun haren rond.
- Mijn zoon ging even voetballen met de jongens, was op zijn pols gevallen en kwam er de volgende dag achter dat het toch wel pijn deed, vervolgens moesten we 4,5 uur wachten bij de Eerste Hulp.
- Hij vindt dat gips maar niks en trok afgelopen nacht uit woede de helft kapot en sliep dus niet (ik dus ook niet). Vanmorgen was hij te moe voor de wiskundebijles die ik voor hem heb geregeld à 60 euro omdat hij na de vakantie een tentamen heeft en dit de enige kans op een voldoende is.
- En moesten we weer 4,5 uur bij de Eerste Hulp doorbrengen voor een nieuw gipsverband.
- Onder dwang hebben die twee pubers hun kamer opgeruimd, waarvan ik nog 80 procent van al het werk voor ze heb gedaan, en vonden we een berg verloren gewaande kleding terug waardoor ik nu aan was nummer zes bezig ben.
- Ik had boodschappen gedaan, maar voordat ik alles had uitgepakt was de helft al op. Echt. Een heel leger pubers stormde hongerig binnen en nu kan ik wéér naar de winkel gaan.
- Mijn dochter komt zogenaamd ineens tot de ontdekking dat ze haar boeken in haar kluis op school heeft laten liggen, en dus niet kan leren voor haar toetsen. Of ik alvast een briefje kan schrijven.
- Mijn zoon is ineens twintig centimeter gegroeid en moet een heel nieuw garderobe, want die te korte broeken zien er niet uit, maar dat kind houdt niet van winkelen.
- De wijn is op. En de auto stuk. En de slijterij te ver weg om te fietsen.
- En de whisky die er wel is lust ik niet.
- Ik hoor de hele dag een mix van Billie Eilish en Ronnie Flex.
- En als ik geen muziek hoor, dan hoor ik harde YouTubers van alles gillen door mijn huis.
- Ze willen dat ik stil ben in de ochtend, anders worden ze zo vroeg wakker, en ze vinden dat ik niet zo moet zeuren als ik om 23.00 uur stilte in huis wil omdat ik dan ga slapen.
- Ik ben extra gaan werken, en nu komen mijn klanten allemaal met problemen als er is geen vertrouwen meer in mijn team, wat moet ik doen? Laten vervolgens niks meer van zich horen terwijl ik ruimte in m’n agenda heb vrijgehouden. Als ik dan over voorbeeldgedrag begin, kijken ze me debiel aan.
- Drie sterfgevallen: een verre nicht, de vader van een vriend, en onze lieve oude buurvrouw. En dat in deze tijd.
- En dan heb ik ook nog mijn moeder deze week elke dag aan de telefoon: “Het regent altijd, het regent nooit, mijn gras gaat dood, de tuin interesseert me niks, het is te koud, het is zo warm, niemand neemt me mee voor een wandelingetje, ik zit altijd binnen, ik moet naar een doktersafspraak, nou ja, ik zal maar door blijven ademen, wat moet ik anders.”
- En ondertussen moet ik hard werken om de levensstijl van mijn pubers in stand te houden. Zelf droom ik verder van een eenpersoons minimalistisch ingericht tiny house. Met een hond en een paard.
- Er was ook iets goeds deze week!
Vandaag heb ik mezelf vrij gegeven. Moeders, kinderen en klanten kunnen het lekker zelf uitzoeken. Wat we eten vanavond? Ik zou het echt niet weten. Of die trui al is gewassen? Geen idee. Of het konijn nog leeft? Denk het wel. Hè hè, lekker dat klagen, ik voel me al een stuk beter.
Advertentie
