Aids en harddrugs waren dé zaken waarvoor je als puber in de jaren tachtig en negentig niet honderd, maar misschien wel duizend keer werd gewaarschuwd. En om de boodschap nog wat kracht bij te zetten, moesten we Wir Kinder von Bahnhof Zoo lezen, het boek van Christiane F. Of we keken de film met de geweldige soundtrack van David Bowie. De hele film was één grote waarschuwing tegen het nemen van heroïne, want met Christiane liep het natuurlijk niet goed af op Bahnhof Zoo waar ze haar lichaam verkocht om aan drugs te komen.
Nu is er een ‘hippere’ versie gemaakt van het verhaal, die je nu kunt zien op Amazon. Volgens critici is die iets te gladjes. Zo is de discotheek waar de vriendengroep van Christiane uitgaat een soort van moderne club geworden met een superhippe discjockey. Maar waarschijnlijk sluit de film zo wel aan bij de belevingswereld van pubers, want daar is de film natuurlijk voor bedoeld.
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.
