Als je kind ineens de puberteit in schiet

Als je kind van de een op de andere dag de puberteit inschiet

De zoon van Bronja was ineens een puber. Zomaar van de een op de andere dag.  En dat is in tijden van corona in combinatie met zomervakantie best een ding. Want dan wil je niet bij je ouders zijn. 

Mijn zoon is van de ene dag op de andere de puberteit in geschoten. Althans, zo voelt het. Foto’s bewijzen in elk geval dat hij een half jaar geleden nog zacht en aaibaar was. ‘Normaal’ mag ik natuurlijk niet zeggen, maar als ik het wel mocht zeggen dan zei ik het. Ach, fuck it, ik zeg het nu ook: hij was een half jaar geleden nog normáál. Als ik nu een foto of godbetert een filmpje wil maken moet ik het nummer van de oudermishandelingstelefoon op speed dial hebben. Hij is de ene seconde korzelig en aangebakken en dan ineens, zonder schijnbare aanleiding, lief en knuffelig. Zijn humeur hangt aan een bungeejumpkoord, langs de uiterste hoeken van de menselijke emoties zwiepend. Slaaf van vreemdsoortige hormonen.

De puber is een vampierkuiken

Daar waar hij vorig jaar om zes uur ’s ochtends naast zijn bed stond te trappelen vol ongeduld om de dag te beginnen is hij er nu niet uit te branden. Als een vampierkuiken ligt hij te knipperen en te pruttelen in zijn vampierbed als een of ander onverlaat het gordijn in zijn kamer voor twaalf uur ‘s middags open durft te trekken. Hij is niet achter zijn computers weg te meppen. Hij wil het liefst alleen noodles en roze koeken eten. Hij is me ineens in lengte voorbij gegaan, de gluiperd, het gebeurde zonder dat ik er erg in had. Zijn handen en voeten en snor zijn in een keer groter dan de mijne. Zijn stem doet raar.
Corona en de opvolgende zomervakantie hadden zijn dagen in amorfe zeeën van tijd veranderd. Lange, uitgestrekte golvende waterpaden zonder kaders, zonder horizon, zonder verlichting onderweg. Gelukkig kan hij goed zwemmen en is hij niet nachtblind, denk ik wel eens, iemand zou zomaar kunnen verzuipen in die wezenloze brij van tijd. Gelukkig ook dat ik iets van begrenzing bied, al wordt dat me niet in dank afgenomen.

Welke 14-jarige wil er immers om 11 uur al naar bed? Of wandelen met zijn ouders? Wie wil er nou losgelaten worden in de natuur, paddenstoelen zoeken en bosbessen plukken (wie verzint zoiets gênant, want dat is het, op je knieën in het bos met zo’n bouwvakkerspleet), als je Warzone of Minecraft kunt spelen? En waarom tanden poetsen als je nergens heen gaat? Rot op met je huiswerk, echt, wat een marteling was dat, dat huiswerk in coronatijd. Afijn, coronatijd werd vakantie en nog steeds moesten de tanden worden gepoetst, het was een gotspe. Het was écht godgeklaagd.

Tandenpoetsen? Waarom?

En toen kwam die puberteit ook nog. Zit je dan met al je hormonen een beetje thuis te zitten, terwijl je hoort af te geven op school en boomerdocenten met vieze koffieadem en sneue praatjes en nog ergere grapjes. De leraren die erbij willen horen zijn het allerergst, weet je nog. Je hoort naar de supermarkt te gaan in de pauze om broodjes met 500 E-nummers te scoren. Je hoort meisjes of jongetjes waar je een oogje op hebt te begluren. Je hoort de slappe lach te krijgen om niks. In plaats daarvan zit je thuis en moet je nog steeds je fucking tanden poetsen. Wie poetst er nou zijn tanden als ie nergens heengaat? Dat is echt weer zo’n rare regel van een bejaard fossiel uit de vorige eeuw.

Journalist en auteur Bronja Prazdny is moeder van twee jongens van 12 en 14. Haar bio is kort en bondig:  ‘Ik werd geboren. Mijn ouders reden mij rond in hun oude Saab om me in slaap te krijgen. Ik knipperde met mijn ogen en was middelbaar. True story.’ Wil je meer van en over haar lezen, kijk dan op Bronja Prazdny.

***

Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…

We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk hier!

Tags from the story
, , ,
Geschreven door
More from Bronja Prazdny

Puberjongens bewegen zich zwalkend fietsend voort in een zwerm

Jongens van dertien, veertien, fietsen niet, maar bewegen zich op de fiets...
Lees verder