Iedereen is vol van ‘Klassen’, maar ik moet er vooral om huilen

Scène uit Klassen foto: Jean Counet

Ontroerd, maar ook met tranen in haar ogen van verontwaardiging en blijdschap keek Martine naar Klassen. Maar kan er wat minder gepraat worden over wat er mis is in het onderwijs en wat meer gedaan?

Net als veel anderen die ‘iets’ hebben met onderwijs en kinderen, keken wij ook vol verwondering naar de documentaireserie Klassen. Waarin kinderen uit Amsterdam-Noord worden gevolgd op cruciale punten in hun schoolcarrière, namelijk tijdens groep 8. En we zien jongeren die al een eindje op weg zijn op de middelbare school: een meisje op vwo+ en twee jongens op het vmbo. Je kunt vinden dat de documentaireserie vooral duidelijk maakt dat het ‘nest’ waar je uitkomt, uitmaakt of je terechtkomt op vwo, havo of vmbo. Dan heb je een medestander in de strijdvaardige Amsterdamse wethouder Marjolein Moorman (waarom maken we die vrouw geen minister van onderwijs?). Die is bovendien een hartstochtelijk voorvechter is van latere selectie voor het middelbaar onderwijs dan in groep 8.

Landelijk impactprogramma

Velen hebben een mening over Klassen en gelukkig kun je die ook ventileren in een ‘landelijk impactprogramma’ met ‘meetups’ en ‘expertsessies’ waarin betrokkenen oplossingen gaan bedenken voor het onderwijs, zo las ik in een persbericht dat ik vandaag in mijn mailbox kreeg. Maar als ik naar mezelf kijk, dan heb ik eigenlijk niet zo’n mening en zou ik dus niet zo goed weten hoe ik zou moeten ‘meedenken’.
Want terwijl ik naar klassen keek, moest ik vooral huilen. Om de verhalen van de kinderen. Om Anyssa, die eigenlijk liever bij haar opa en oma wil blijven wonen dan bij haar moeder. Ze heeft slapeloze nachten omdat uithuisplaatsing dreigt. Ik moet huilen om Gianny, die het ondanks pogingen op het rechte pad te blijven, toch weer de fout in gaat terwijl zijn ouders vakantievieren in Suriname. En om de zus van Gianny, die al deze shit moet oplossen. Ja, ik kreeg ook een brok in mijn keel van Viggo. Jeweetwel, dat jongetje uit het rijke Landelijk Noord met zijn hoogopgeleide ouders. Die zwaar teleurgesteld is dat hij geen vwo, maar havo/vwo-advies heeft.

Geweldige politie-agent

Ontroerend zijn vooral ook de volwassenen. Die geweldige politie-agent bijvoorbeeld uit aflevering 3, die feilloos uit de doeken doet hoe pesten uiteindelijk leidt tot criminaliteit. Je ziet de stoerste jongens uit de klas vervolgens op hun kwetsbaarst, en je weet: dit maakt indruk, dit gaan deze gasten hun leven lang niet vergeten. En ik huilde mee met meester Thijs, die breekt als hij hoort dat Gianny is opgepakt. En om dezelfde meester Thijs, die zegt dat je jongens als Gianny op een gegeven moment ook los moet laten omdat er altijd weer vijftien nieuwe kinderen komen met nieuwe problemen. En ik kreeg een brok in mijn keel van Juf Astrid en Juf Jolanda, maar dan van blijdschap. Omdat zij in hun feestelijkste hippiejurken voorgaan in de polonaise bij het afscheid van groep 8.
Zo kan ik nog wel honderd andere scènes noemen uit Klassen, waar ik van moest janken. Maar waar ik vooral om moet huilen is de klaarblijkelijk deplorabele omstandigheden waarin kinderen in Nederland onderwijs moeten volgen. Een staat die door de lockdown nog eens versterkt wordt. Want bij of je goed onderwijs krijgt, maakt het nog steeds uit waar je ouders vandaan komen, ondanks al die geweldige mensen die lesgeven, de meesters Thijs en juffen Jolanda en Astrid.
Ik weet dat janken niet helpt, maar helpt meer praten over nog meer oplossingen dan wel? Want het probleem is niet de segregatie in het onderwijs. Het probleem is dat kinderen uit slechte buurten met arme ouders op slechte scholen zitten. Dus waarom ga je, op de plekken waar het er echt toe doet, de allerbeste meesters en juffen neerzetten? Zodat scholen in slechte buurten geen afvoerputjes worden, maar de allerbeste scholen. Overigens heb ik dat niet van mezelf, maar van een Engelse schooldirecteur die dit in Klassen tegen de wethouder vertelt.
Overigens zou ik geen idee hebben hoe dat zou moeten. Maar een goede minister van onderwijs zou hier wel raad mee weten.

***

Heb je ons huiswerkhandboek al besteld?

***

Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…

We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.

Tags from the story
, ,
Geschreven door
More from Martine De Vente

Dingen die wij vroeger deden, maar waarvoor pubers nu opgepakt zouden worden

Weet je nog, in de mooie jaren tachtig en negentig? Toen werd...
Lees verder