Pubers opvoeden is niet makkelijk. Maar blijkbaar heeft iederéén daar tegenwoordig een mening over. Vooral ‘anderen’ die vinden dat wij als ouders een verwende en egoïstische generatie opvoeden. Die alleen maar met hun neus in hun telefoon zitten. Nou ja, wij vinden dat wel meevallen.
Je moet echt veel strenger zijn
‘Jullie ouders zijn veel te soft’, krijgen we regelmatig te horen. Ja, wij overleggen met onze kinderen, maken afspraken met ze. Daarmee stomen we ze klaar voor onze maatschappij, waarin voor jezelf opkomen, zeggen wat je wilt en het verdedigen van je belangen nou eenmaal moet. Dus je komt als ouder of leerkracht niet weg met ‘nee is nee’ en ‘moeders/vaders wil is wet’. Daar is de overlegopvoeding voor in de plaats gekomen. Dat betekent niet ‘laat maar waaien’, maar dat je luistert naar je kinderen. Het betekent ook niet dat je geen grenzen stelt, maar dat je wel uitlegt waarom die grenzen er zijn. Dan kunnen kinderen prima leven met grenzen.
Dan geef je hem toch een schop onder zijn hol, of een draai om zijn oren?
We vragen ons af of degenen die dit zeggen nou letterlijk of figuurlijk bedoelen. Als het letterlijk is: bedoelt de spreker nou echt dat we onze kinderen moeten slaan of schoppen? Of dat de lijfstraffen terug moeten komen? Volgens mij is wetenschappelijk bewezen dat dit echt heel schadelijk en traumatisch is voor kinderen. Als het figuurlijk is, zie ‘Je moet echt veel strenger zijn’.
Dan geef je hem toch gewoon straf?
Huisarrest, telefoon afpakken, zakgeld inhouden. De trukendoos van ouders van pubers is niet zo heel erg uitgebreid. Kon je een vierjarige nog op de gang zetten, de iPad hoog in de kast leggen of geen toetje geven, de puber trapt niet meer zo heel makkelijk in dreigementen. Oftewel: het straffen van een puber is niet zo makkelijk. Want hoe handhaaf je een maand huisarrest of een telefoonverbod als je zelf op je werk zit?
Jullie verwennen die kinderen veel te veel
Elke generatie zegt over de volgende generatie dat die teveel is verwend. Dat vonden onze ouders ook al van ons, omdat wij mochten doorleren en genoeg te eten hadden. Wij roepen ook regelmatig dat we vroeger echt maar een keer per jaar uit eten en op vakantie gingen en dat we echt nog nooit hadden gehoord van avocado’s. Inderdaad leven we in heel veel weelde. Het is de truc om kinderen daarmee te leren daarmee omgaan. Dus: we stellen inderdaad grenzen door het geven van zakgeld en kleedgeld. Want we geven ze echt geen iPhone X en sneakers van € 300 zodra ze erom piepen. En aan de andere kant: wat is erop tegen om kinderen te leren genieten van wat ze (allemaal) hebben?
Jullie laten ze veel te veel op die telefoon kijken
Ja, dat weten we ook wel. Maar als je je verdiept in pubers, weet dan dat die telefoon dient als muziekspeler, nieuwsvoorziening, leeromgeving en vermaakcentrum. En o ja, als telefoon. Ja vroeger had je hiervoor verschillende apparaten, maar nu zitten deze dingen allemaal handig in één apparaat. Dus daar zitten ze dan inderdaad de hele tijd op te koekeloeren. Doen we zelf ook.
Ze worden gepusht door hun ouders
Gek, dat is toch wel in tegenspraak met dat wij niet streng zijn. Want als je wilt dat je kind een treetje hoger scoort dan dat hij eigenlijk kan, dan moet je juíst streng zijn. Overigens vind ik niet zo heel veel mis met wat ouderlijke motivatie. Zeker aan het begin van de middelbare school is het niet zo heel gek je kind op weg te helpen. Verder valt er erg weinig te pushen aan een puber die echt geen zin heeft in school. Daar helpt geen schop onder zijn kont tegen.
