Die lerarenstaking, dat vond Martine niet zo heel storend, maar wel irritant vond ze al die mensen die ineens de liefde aan hun leraar gingen verklaren. En dan het geklaag van de beroepsgroep zelf. Dat helpt de zaak niet echt vooruit.
Staken? Prima. Het is een recht. Dat je meer loon wilt, dat is ook volkomen legitiem. En je wilt minder werkdruk? Totaal begrijpelijk. In november nog een keer twee dagen staken omdat je vindt dat je toch nog niet genoeg hebt. Ook helemaal prima. Ik ga wel weer een paar dagen thuis werken.
Ik weet niet of ik het ermee eens ben of leraren er nou meer of minder bij moeten krijgen. Maar waar ik me wel aan stoor, is wat ervan wordt gemaakt. Net zie ik een filmpje op facebook voorbijkomen waarin de Gewone Nederlander zijn leraren bedankt. Ook was er gisteren op Twitter een actie van Meester Bart, waarop Twitteraars gretig ingingen onder #liefdevoormijnleraar.
Ik ging eens nadenken over welke leraar míj nou echt was bijgebleven. Sorry, ik kon er geen bedenken. En echt, ik had geen rottijd op school. Ik vond het er zelfs leuk, want ik vond leren leuk. Bij de leraren, er zaten goede en slechte tussen. En sommigen bleven je bij, maar niet omdat ik daar nou diepe liefde voor voelde. Bijvoorbeeld de hoofdmeester van de lagere school, meester Van Nahuys, die als je vervelend was een natte spons naar je hoofd gooide. En als je strafwerk had, moest je een heel hoofdstuk uit een Aardrijkskundeboek overschrijven over het stroomgebied van de Donau (en bedankt nog, ik weet er nu alles van).
En die leraren ervoor bedanken? Toen ik dat filmpje zag, ging ik zelf bedenken welke leraar ik nou zou willen bedanken. Ik kon echt helemaal niemand bedenken. Ik ging naar school en het was prima, en soms ook niet. Ik was de leerling en zij waren de leraar. Het was een relatie, maar ik geloof niet dat het heel diep ging. Er zaten lieverds tussen, regelrechte krengen en soms een gemankeerde schrijver. Toen ik op de reünie van mijn middelbare school voor de neus van mijn lievelingsgeschiedenisleraar stond -ik had 6 jaar les van hem gehad- stond, had hij geen idee meer wie ik was. Geen probleem, ik heb een leuke tijd door gehad en er geen hekel aan geschiedenis door gekregen. Het was zijn baan, en hij kreeg er geld voor en heel veel vakantie en waarschijnlijk geniet hij nu van een welverdiend, goed pensioen van het ABP.
Ik erger me alle reportages op de televisie waarin leraren maar verzuchten dat ze het zo zwaar hebben met hun baan. Wat ze allemaal op een dag moeten doen en hoe stressvol dat is. Dat ze soms 11 uur op een dag moeten werken en dat we niet moeten denken dat die 12 weken vakantie daarmee gecompenseerd worden. En dat NIEMAND meer in het onderwijs wil werken. En dat geklaag helpt de zaak ook niet veel vooruit. Van miepen word je niet mooier, zegmaar. We maken met z’n allen van die leraar ook nog een martelaar, de heilige van deze tijd.
Zoals ik al zei: er zitten goede en slechte exemplaren tussen. Idealisten en opportunisten. Het zijn net mensen. Mensen waarvan ik verwacht dat ze hun werk naar behoren doen. Omdat ze hoogopgeleide professionals zijn. Laten we niet uit het oog verliezen dat het een baan is. Een verantwoordelijke baan, dat zeker: net als verpleegster, politie-agent, journalist en bouwvakker.
Als we de leraar heilig gaan verklaren, dan móeten we ze wel meer betalen. Dat vind ik emotionele chantage en daar doe ik liever niet aan mee.
