Docent Engels en moeder van twee pubers Adrijana is blij dat zij en haar ene puber naar school mogen. Echter moet haar andere puber, die op de universiteit zit, nog wachten. Daarom luidt ze aan de noodklok en sluit zich aan bij alle organisaties die verzoeken om ALLE onderwijs te openen en open te houden en sporten voor jongeren en jongvolwassenen weer toe te staan. Ze schreef dit artikel op LinkedIn.
Met karakteristiek hard gestamp hoor ik hem naar beneden komen. ‘Heb je het gelezen mam? We mogen weer.’ Hij, 14 jaar oud, heeft net ook gelezen dat scholen 11 januari weer open mogen. ’Blij?’ vraag ik. Een stomme vraag eigenlijk, hij zit nog vol in zijn vakantie modus. Met zijn beste vriend PS5 aan zijn zij, waar hij meer tijd mee mag doorbrengen dan normaal, is het even helemaal prima zo. Maar toch een ja. En vooral blij dat hij weer mag voetballen straks. Zichtbaar opgelucht loopt hij langs, geeft me een knuffel en pakt voor de zoveelste keer iets uit de snoepkast.
Met een hoorbaar lichtere tred dan hij, hoor ik haar naar beneden komen. Zij, 18 jaar, heeft hetzelfde bericht ook net gelezen. Ze houdt haar telefoon omhoog en schudt haar hoofd in onbegrip. Zij mag nog niet. MBO’s, HBO’s en uni’s blijven nog dicht. Ze kijkt me aan en zoekt een reactie. Uitleg misschien, een verklaring? Ik schakel snel, maar mijn ‘schouders eronder en door’ mechanisme laat me even in de steek. Zij leest me altijd zo goed en vult de stilte op door een bericht voor waarin de voorzitter van Landelijke Studentenvakbond (LSvB) Anna Boahene stelt dat de veerkracht bij veel jongeren op is. ‘Mam, dit geldt letterlijk voor al mijn vrienden’. ‘Voor jou ook?’ wil ik vragen. Maar gelukkig stop ik mijzelf, want ik weet de antwoord al, ik zie haar al een tijdje worstelen met de impact dat de zoveelste lockdown heeft op haar leven. ‘Maar er is echt he-le-maal niets mam. Ik mag niet hockeyen, ik mag niet naar mijn studie. En uitgaan heb ik alleen 1 week tot nu toe echt kunnen doen. En voor hoe lang nog? Zo klaar mee.’
Er zijn verschillende organisaties die aan de noodklok hebben getrokken met de zorgen over mentale gezondheid van de jongeren. CBS schrijft in het artikel van 3-9-21 dat de mentale gezondheid van jongvolwassenen (18-25) het laagst is. Ze geven vaker dan andere leeftijdsgroepen dat ze onrustig, somber en niet gelukkig zijn. Een kwart van hen kampte in de eerste helft van 2021 met psychische klachten. Dit waren nog de cijfers vóór de huidige lockdown. De voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie, Elnathan Prinsen gaf aan dat er een verdubbeling in angst-, stemmings- en eetstoornissen bij mensen tot 24 jaar te zien is. Een toename die, in 40 jaar dat we het bijhouden, niet eerder gemeten is in Nederland. Hij gaf aan dat de schade opgelopen in deze leeftijdscategorie langdurige gevolgen heeft en pleit voor een kantelmoment in de weging van risico’s.
Ik kijk weer naar haar en merk dat ik eigenlijk niets zinnigs kan zeggen. Ik worstel zelf ook met de manier waarop de jongeren lijden onder de maatregelen, dat weet ze ook. Ik zie in mijn werk dagelijks de gevolgen en thuis merk ik dat het elastiekje, vooral bij haar, steeds meer gespannen staat. En het voelt na het lezen van bericht van vandaag weer alsof we ze in de steek laten. Ze hebben het zo goed gedaan afgelopen twee jaar, met vallen en opstaan, zich solidair opgesteld en veel opgegeven in vormende fase van hun leven. Wat mij betreft zijn we absoluut aangekomen op een kantelmoment om risico’s te wegen als het op maatregelen voor jeugd aankomt. Onderwijs en sport moeten voor jeugd en jongvolwassenen weer open. Zij en ik zuchten bijna tegelijkertijd. Zichtbaar teleurgesteld loopt ze langs, ik geef haar een knuffel en pak iets lekkers voor haar uit de snoepkast.
