Laten we proosten op alle docenten die het verschil maken!

Lieke ging naar het laatste tien minutengesprek van haar dochter die autisme heeft. En dacht aan het einde van het gesprek maar één ding: vanavond proost ik in gedachten alle geweldige docenten die echt zien wíe mijn dochter is – en niet wat ze is. 

“Nou dan zie ik u bij de diploma uitreiking!” De docent van mijn dochter steekt zijn hand uit om gedag te zeggen. Ik wil mijn hand optillen om de zijne te schudden, maar vertraagd dringt door wat hij zegt! En even blokkeert alles in mijn lichaam. Ik verstijf. Kennelijk doorgrondt hij het rare moment van hapering, of misschien is het iets in mijn gezichtsuitdrukking dat me weggeeft. In ieder geval lijkt hij mijn gedachten te raden. Hij lacht ontspannen en voegt er vrolijk aan toe: “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, zo’n bijdehante meid, kom op !”

Morgen wordt ze 19 en dit was de laatste tafeltjesavond (of tien minutengesprek) van dit jaar. De allerlaatste van de hele school periode als ze slaagt…als ze slaagt.  Ik durf het nog niet te geloven. Houd liever nog even een slag om de arm. Er kan nog van alles misgaan. Er moet nog een examen periode. De moeilijkste. Ze is er nog niet.

Drie jaar geleden begon ze op deze vmbo-school. Na een lange intensieve strijd die al in groep 1 van de basisschool begon en ons via regulier naar speciaal onderwijs leidde. Tot aan een half jaar thuis zitten aan toe. Want niemand zag het zitten. Niemand durfde het aan. Hele rijen mappen heb ik staan van alle voorgaande gesprekken op scholen, met docenten, met besturen, met begeleiders. Bij alles wat bij de brand die we in ons huis hadden verloren ging, bleef dit ongeschonden. Helaas! zou ik bijna zeggen. Want wat heb ik getwijfeld om het zelf dan allemaal maar weg te gooien bij het herinrichten van het huis. Een schone lei! Ik kon het niet. Bij het doorbladeren, tijdens het afwegen, werd ik de gesprekken weer in gezogen. Terug de tijd in. Met het risico in een zoutpilaar te veranderen. De eindeloze verslagen met daarin de nadruk op wat ze niet kon en vooral de al dan niet goedbedoelde waarschuwingen aan het adres van ons; de ouders. Realiseer wel dat…Wees er van bewust dat.. begrijp wel dat.. Ga ervanuit dat…. U moet niet denken dat… Het indekken.

Er spreekt weinig vertrouwen uit al die verslagen. Waar privé ingehuurde hulp en een enkele gouden therapeut nog de kracht in haar wilden zien, leek het of docenten ons vooral willen doordringen van het feit dat het kansloos was. Hun gebrek aan vertrouwen in haar kunnen is af en toe zelfs pijnlijk voelbaar door geschreven adviezen heen.

Wij hadden als ouders natuurlijk veel onzekerheid, angst soms, hoe het later moest. Maar voelde wel altijd een diep soort vertrouwen. Vertrouwen dat ze het op de een of andere manier zou redden. We waren blij met het vertrouwen dat de school ons schonk toen ze drie jaar geleden na een lange zoek- en smeektocht het daar dan toch mocht gaan proberen. Zwaar omringd door de mitsen en maren. Eigen risico. Wij waren het als ouders die moesten duwen en trekken. Niet alleen aan haar, maar vooral ook aan het schoolsysteem. Anderen overtuigen dat ze het echt wel kon. Smeken om geduld, bidden om begrip en vragen om dat zo waardevolle vertrouwen. En vol “zie-je-wels” als ze goede cijfers haalde. Als ze overging. Wij wisten het wel dat ze het kon! Ha!!  Wij wel. Wij hadden niet getwijfeld aan haar kunnen!

Nu staat daar tegenover me ineens een docent. “Een strenge hoor” had mijn dochter mij toevertrouwd. Maar ik vind hem vrolijk en ontspannen. Een lid van ‘het systeem’ dat meer vertrouwen heeft in mijn dochter dan ik. Die me met zijn lach troost, bemoedigt en berispt: “Een beetje vertrouwen in uw dochter hoor, kom op!”

Ik kan hem wel zoenen. En als ze straks slaagt (als.. ik durf er helaas gewoon nog niet van uit te gaan) doe ik dat misschien ook wel. En als ze niet mocht slagen: ook!  Want het gaat niet om dat papiertje. Het gaat om willen zien dat er potentie in zit en moed tonen daar mee aan de slag te gaan. Het gaat er om het kind vertrouwen te schenken.

Morgen wordt ze 19. En als we toasten zal ik in gedachten proosten op deze docent en alle docenten, met name die in het speciaal onderwijs, die bereid zijn een stapje verder te gaan, zonder continu op de rem te gaan staan. Die zoeken naar wat lukt en dat ook durven uitdragen. Een dronk op docenten die het verschil maken! Dank jullie!

Meer blogs van Lieke Lamb lezen? Kijk op Balance Babes.

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

We spammen niet! Lees ons privacybeleid voor meer info.

Advertentie

Als het op financiën aankomt, zijn pubers zowel grenzeloos inventief als naïef. Dus daar valt nog wel wat opvoeding tegenaan te gooien. In ons nieuwe boek leggen we uit hoe je dat kunt doen

Ook leuk:

45 redenen waarom pubers niet mogen zeuren als ze met ons op vakantie gaan

Onze pubers hebben helemaal geen reden tot klagen vinden we. Want dat gezeur en gezever over de autorit naar het zuiden, het eten aldaar,...

17 duidelijke bewijzen dat je met een puber in huis woont

Met een puber in huis verandert er heel wat. Ineens loopt er iemand rond in je huis die 20 centimeter per dag groeit en...

11 herkenbare manieren waarop pubers hun ouders roepen

De zestienjarige dochter van Isabel kan op veel verschillende manieren 'Mama' zeggen. En aan de intonatie weet ze dan precies wat haar puber nodig...

Een brief van AH om pubers en hun ouders te bedanken

De puber van Norbert Both werkt bij Albert Heijn. En daarom kreeg hij een brief van de directeur van deze supermarktteken. Waarin AH niet...

Tien dingen waarvan je puber zegt: ‘Doe maar niet’

Laten we het eens door de ogen van onze pubers bekijken, want dan snappen we misschien wat we, in hun ogen dan, niet goed...

21 dingen die je puberdochter per se wil meenemen naar het zwembad (en 6 dingen die ze zeker vergeet)

De dagen dat je je dochter met alleen een badpakje, een handdoek en twee euro in haar knuistje naar het zwembad kan sturen, zijn...

De Tweede Kamer is net een schoolklas

De voorzitter van De Tweede Kamer, Khadija Arib, heeft genoeg van alle piepjes en geluidjes van de telefoons tijdens de vergaderingen. En dus spreekt...

De vader die zijn zorgen om zijn 16-jarige dochter die in coma ligt op facebook deelt

We klagen wel eens over social media en de hoeveelheid tijd die onze pubers daaraan besteden. Maar social media is niet alleen maar lastig...

Een hit scoren? Laat je opa rappen.

Deze opa uit Deurne had zijn matties opgetrommeld om een videoclip te maken, waarin hij van leer trekt over het mobielgebruik van de jeugd...

Lesstof in het Nederlandse onderwijs moet anders

De inhoud van de huidige schoolboeken is zo'n dertien jaar geleden vastgelegd. Daarmee zijn ze hopeloos verouderd. Het moet dus anders vinden leraren en...

17 Engelse woorden die pubers gebruiken en een eigen betekenis hebben

Pubers smijten met Engelse woorden, maar neem het vooral niet te letterlijk, want dan is het niet te volgen. Tijd voor een praktisch lesje...

Deze series waren leuk toen er nog geen Netflix was

Weet je nog? Dat je voor je favoriete serie een héle week moest wachten op de volgende aflevering? Leg dat maar eens uit aan...

Pubers en de jaren negentig: wat denken ze als ze een Windows 95 computer zien?

Cassettebandjes, videorecorder en zelfs CD's; voor pubers is 80's en 90's tech nogal abstract. Terwijl zoiets als Windows 95 destijds behoorlijk state-of-the-art was. Maar toen we dat...