Mijn pubers zijn vandaag en morgen vrij. Op hun beide scholen wordt gestaakt. En ik geef al die leraren groot gelijk. Niet omdat ik vind dat ze meer geld moeten verdienen, want dat zit volgens mij in Nederland wel goed, maar omdat elk kind een ontspannen leraar gun.
Leraren die luisteren
Vandaag dacht ik, toen mijn pubers zich nog een keer omdraaiden omdat ze niet naar school hoefden, hoe belangrijk is het werk van een leraar? Welk verschil kan een leraar in het leven van een kind maken? Kun je daar een aantal uren aanhangen of een prijs in de vorm van salaris? Want dat is waarom er gestaakt wordt vandaag. Minder werkdruk, meer salaris.
Toen ik in de vijfde klas van de basisschool zat, kreeg ik les van meester Bos. De enige leraar die tijdens mijn basisschoolperiode geen probleem van mijn adhd, waar toen nog geen diagnose voor was, ik was gewoon een buitengewoon druk kind, maakte. Hij zag het eerder als mijn kracht. Na jaren voornamelijk op de gang door te hebben gebracht en tientallen keren bij de hoofdmeester op zijn kantoor te hebben gezeten die zuchtend mijn ouders belde voelde ik me ineens begrepen. En gezien. En gehoord. Want dat is wat meester Bos deed: luisteren en kijken. Hij snapte wie ik was en dat was voor een meisje van 11 dat alleen maar werd gezien als een lastig kind ontzettend fijn. Dat jaar was voor mij het allerleukste jaar. Ik huilde tranen met tuiten toen ik naar de zesde klas ging.
Tijd nemen
Op de middelbare school kwam ik ook leraren als meester Bos tegen. Mijn mentor in de brugklas wist het beste uit me te halen door te zeggen dat hij in me geloofde. Mijn gymlerares in de derde nam me onder haar hoede toen ik dreigde te blijven zitten, mijn geschiedenisleraar in het laatste jaar van de havo loosde me door mijn examenstress heen. Allemaal leraren die naast hun hun werk tijd namen voor mij en die mijn, in mijn ogen grootste problemen, serieus namen. Ze dachten niet: ik heb geen tijd, maar wat kunnen we voor je doen? Een wereld van verschil.
Leraren helpen in nood
Mijn pubers hebben, gelukkig, ook leraren die meer doen dan alleen maar lesgeven. Zo trof mijn zoon een mentor in de brugklas die ervoor zorgde dat zijn zelfvertrouwen behoorlijk werd opgeschroefd en een paar klassen verder een mentor die zijn adhd in juiste banen wist te leiden waardoor hij wel overging. Mijn dochter moest van niveau en school verwisselen. Op haar oude school ontfermde haar Engelse lerares zich over haar en ving haar tranen op omdat ze verdrietig was dat ze van school af moest. Op haar nieuwe school stond haar nieuwe mentor met open armen op haar te wachten en stond net zo lang naast haar totdat mijn dochter lekker in haar vel zat in haar nieuwe klas.
Na werktijd
Alle keren dat docenten mij, mijn pubers, en al die andere pubers, onder hun hoede namen, geruststelden, zelfvertrouwen gaven, lieten zien wat hun kracht was en hoe ze het beste uit zichzelf konden halen, deden dat niet onder hun werk, maar ná hun werk. Als de lessen waren afgelopen en de schooldeuren al bijna dicht waren. Als al die leraren op die momenten hadden gezegd: ‘Sorry, maar daar heb ik geen tijd voor’, of ‘De werkdruk is te hoog, dus zoek het maar uit’, hoe was het dan met mij afgelopen? En met mijn pubers? En al die andere kinderen?
Minder werkdruk, meer oog voor de leerling
Ik gun elke leraar minder werkdruk. En ik gun alle leerlingen een docent met een luisterend oor, die troost, die wel ziet dat een kind het thuis moeilijk heeft, die wel doorheeft of een puber goed in zijn of haar vel zit. Dat ze daarom vandaag en morgen staken snap ik, want tijd hebben zodat je het verschil kunt maken is zó ontzettend belangrijk.
***
Lees ook: Wat als ouders gaan staken? en 25 redenen waarom pubers school heel tof vinden.
