Allemaal leuk en aardig, single vader zijn, vooral als het reilt, en het zeilt. Alles op routine. Maar wat als ineens tot je doordringt dat de eerste menstruatie van de oudste nu wel heel erg aanstaande is? Ralph draait niet snel zijn hand ergens voor om. Maar er zijn uitzonderingen. Toch?
De oudste zit lang na haar bedtijd al een tijdje geconcentreerd te lezen aan de eettafel. Daar zit ze anders nooit, maar iets heeft haar aandacht getrokken. Ineens giert ze het uit. ‘Pap, ik zou maar bang worden,’ roept ze. Ik vraag haar voor wie dan. ‘Voor mij!’ is het antwoord. ‘Kijk dan.’ Ze steekt een foldertje in de lucht. Er gaat bij mij nog geen lichtje branden en ik haal mijn schouders op. ‘Nou,’ zegt ze. ‘Pas maar op voor mijn emotionele veranderingen. Kijk.’ Ze gaat er eens goed voor zitten, legt de folder voor zich neer en buigt zich over de tekst:
Emotionele veranderingen. Ze wil zelfstandiger zijn. Ze kan zich makkelijker opwinden en haar stemming kan omslaan.
Ze schatert. ‘Onzin natuurlijk, ik ben altijd ontzettend lief voor iedereen, vooral voor mijn familie.’
Dan weet ik het. Ze heeft dat pakketje van Always gevonden dat ik opzij had gelegd. Voor de moeders van Tienerdochters, stond er op. Paar minimaandverbandjes erin, plus twee folders. Een voor meiden, en een voor de ouders. Het pakje was gericht aan de familie Ploeger, maar ja, in dit deel van de familie Ploeger woont geen moeder van tienerdochters. Die woont twintig kilometer verderop. En in de tien jaar dat ik mijn kinderen part time opvoedde, en daarin moest leren hoe dat moest, zowel de moeder- als de vaderrol vertolken, heb ik veel geleerd, maar niet hoe ik moeder moet zijn. Laat staan van tienerdochters. Een vader blijft een vader, hoe vaak ik ze ook verzorgde toen ze krampjes hadden, hoe veel tere vingertjes met veel te kleine nageltjes ik ook mishandelde met mijn veel te grove motoriek en dat veel te kleine schaartje, en hoe veel staarten en vlechten ik ook tot een klittenfestijn draaide.
Dus of ik het een goed idee vond dat ze haar eerste menstruatie bij haar moeder zou regelen? Nou, eigenlijk wel.
‘Welke van de folders lees je eigenlijk?’ vraag ik, maar ik weet het antwoord al.
‘Die voor jullie,’ zegt ze. ‘Waarin staat hoe jullie met me moeten dealen straks.’
‘Nu ook al hoor,’ zeg ik. ‘Dus lees maar goed.’
Ze schudt haar hoofd. ‘Neuh, want er klopt helemaal niks van. Ik bedoel…’ Ze schraapt haar keel en draagt plechtig voor uit de folder: ‘Ook vaders spelen een belangrijke rol.’ Ze schudt nog een keer met haar hoofd en rolt met haar ogen. ‘Die kennen jou duidelijk nog niet,’ zegt ze droogjes.
Ik moet glimlachen want ik weet: hoe stoerder ze doet, hoe dichterbij ze is. Aan de ene kant geeft me dat een warm gevoel, want ook nu ze pubert voelt ze zich veilig genoeg om tegen haar vader over kwetsbare vrouwendingen te beginnen. Aan de andere kant geeft het me de bibbers, want straks voelt ze zich ook veilig genoeg bij mij om haar eerste menstruatie met mij te beleven.
En dan? Wat moet ik dan? Ik ken het alleen van de andere kant. Van de moodswings en het gedoe met maandverband en dan vooral van volwassen vrouwen. Dus exclusief de schaamte die een beginnende puber sowieso bij alles voelt waarvan ze denkt dat het afwijkt of dat ze er boven moet staan, terwijl ze dat niet doet. Maar wacht, gaat me dat bij de meeste onderwerpen eigenlijk niet best aardig af? Het gedoe met kleding, make-up, vriendinnen en die wereld die zo veel groter werd op de middelbare school. Eitje, zo lang ze me toestaat om haar te helpen. En hoe nors en weerbarstig soms ook, dat doet ze. En dat ik niet weet hoe dat werkt met dat maandverband enzo, ach, ik heb voor grotere uitdagingen gestaan met het gemiddelde IKEA-bouwpakket. Dus. Toch maar eens die folders lezen.
Ze is het blijkbaar met me eens, want voor ze naar bed ging, heeft ze die keurig voor me klaargelegd op de hoek van de tafel.
