De scholen maken zich klaar voor de online lessen die morgen beginnen. Ook de school van de middelste puber van Anne. Alleen denkt de puber zelf dat hij al vakantie heeft.
Ja, ik hoorde het goed wat mijn vijftienjarige zoon vanmiddag zei. Namelijk dat de kerstvakantie was begonnen. Even twijfelde ik of ik de mail die ik die ochtend van zijn school had gehad wel goed had gelezen. Want daarin stond namelijk dat hij gewoon morgen les heeft. Online. Om half 9.
Mijn zoon wuifde mijn ‘jouw vakantie is helemaal nog niet begonnen, jonge man’ weg. Want wat stellen die drie dagen online lessen nu voor? Nee, hij ging gewoon lekker vakantie houden. Ik hoefde hem morgenochtend dus niet wakker te maken. Ik repte over aanwezigheidsplicht en hij mompelde zoiets als ‘Ik zet mijn telefoon wel aan en ga dan verder slapen.’
Sociaal leven op school
Ik weet niet of ik zo blij ben met die online lessen. Natuurlijk, het is noodzakelijk, maar toch. In het voorjaar heeft hij bijna twee maanden online les gehad en dat waren niet bepaald de makkelijkste maanden. Ik was continu bezig om hem bij de les te houden. En ik zag uit mijn ooghoek dat de docenten dat op hun beurt ook deden. School is, zo leerde ik die maanden, een plek waar pubers juist, of vooral, sociaal floreren. Met elkaar zijn vormt een puber. Ze leren zich verhouden tot een ander, zich aanpassen, of juist afzetten, ze kunnen zich spiegelen en van elkaar leren. Hun eigen identiteit ontwikkelen gebeurt dan ook voor een groot deel op school.
Tijdens de vorige lockdown schoten mijn pubers al snel in standje vakantie, waar hun lessen een soort hinderlijke onderbreking was van luieren en niks doen. Ze banjerden een beetje door het huis, stopten de hele dag eten in hun mond en keken Nexflix helemaal uit. De een liep de hele dag in een badjas rond, want waarom zou je je aankleden als je toch nergens naartoe gaat, de ander liep op badslippers om diezelfde reden. Een beetje een normaal ritme aanhouden lukte gewoon niet. Ook omdat de online lessen nogal eens uitvielen of op een ander, later, tijdstip werden gegeven. En ik gewoon moest werken en niet de hele tijd die pubers achter hun kont aan kon zitten.
Aftellen tot vrijdag
Mijn puber maakt ondertussen met zijn vrienden via WhatsApp een gameschema voor morgen, want hé, als je vakantie hebt, heb je recht op extra game-tijd. Hij maakt ook een lijstje met lekkere dingen die hij in de supermarkt wil gaan halen zodat hij morgen zijn kamer niet uit hoeft te komen. Geen idee, waarom hij denkt dat morgen zijn vakantie begint. Om hem uit zijn dromen te helpen wijs ik hem er nog even op dat ik de baas van de wifi ben. En dat als hij morgenochtend niet op tijd aangekleed voor zijn laptop zit er thuis zwaardere maatregelen zullen komen dan die van Rutte gisteren.
Ik heb bewondering voor alle leraren die nu hun Teams, Zoom of Google Hangout afstoffen zodat ze morgen hun leerlingen online door de laatste dagen voor de kerstvakantie loodsen. Ik ga die van mij uit zijn bed slepen en voor de laptop zetten. En tel de dagen, nee minuten, af tot vrijdag.
