Als je alles bij elkaar optelt, heeft de zoon van Martine geen zes, maar TIEN WEKEN zomervakantie. En dan nog vindt hij het niet eerlijk.
Nog voor zijn eerste kop thee zet mijn zoon ineens grote ogen op. ‘Mama, ben ik wel op tijd terug van vakantie om mijn boeken op te halen’. Het is midden in de vakantie, en het woord school is al weken niet gevallen. Ik geloof zelfs dat het woord school de afgelopen dagen niet een keer door zijn hoofd is gegaan. Bij mij wel. Ik dacht iedere ochtend: ‘Hoe lang nog voor SCHOOL weer begint?’
Op de basisschool was het overzichtelijk. Toen duurde de vakantie gewoon 6 weken. Ook wel lang, maar we waren eraan gewend. Drie weken met z’n allen op vakantie. Weekje kamp hier, een paar dagen bij Opa en Oma daar, een logeerpartijtje en zijn vader en ik konden gewoon werken.
Maar aan het einde van de eerste klas, leek het of die vakantie al in mei was begonnen. Zo’n middelbare school neemt wel de tijd om af te ronden. Neem nou die proefwerkweek, die niet een week duurt, maar twee weken. Dat was -volgens mijn brugklasser- handig omdat de leerlingen dan twee weekenden hadden om te leren. Zo konden ze een uurtje een proefwerk maken, naar huis. Die proefwerkWEKEN bestaan dan uit een beetje leren, een beetje gamen en vervolgens een heel lange tijd bankhangen en YouTubevideo’s bekijken tot het bedtijd was.
De week erna was gepland voor het ophalen van de cijferlijst. Ik wist niet dat je daar een hele week over kon doen, maar de school van mijn zoon kan dat blijkbaar wel. De week dáárna kon hij zijn rapport ophalen. Met in de tussentijd dus weer heel veel ruimte voor gamen en bankhangen tot etenstijd tot de dag alweer voorbij was. Echt iets doen kon niet, want het was tenslotte nog geen vakantie. Pas toen de vakantie echt begonnen was ging hij godzijdank op voetbalkamp.
De blinde paniek die hem overviel over het boeken ophalen, was volgens mij dan ook te verklaren uit het feit dat hij voor zijn gevoel al zo lang vrij was, dat school misschien al zonder hem begonnen was.
In de veronderstelling dat het ophalen van de boeken ook weer een week in beslag ging nemen, zocht ik de mail van school. Maar dit keer had ik een meevaller. Ik las het twee keer, maar het stond er echt. ‘Boeken ophalen op dinsdag, woensdag beginnen de lessen volgens het rooster.’ Het was dan wel een anderhalve dag nádat de vakantie was afgelopen, maar toch nog wel in dezelfde week.
De puber zelf rekende zich rijk. Hij kon niet een, maar twee dagen langer uitslapen dan zijn zusje dat maandag wel gewoon op tijd begint, constateerde hij. Om vervolgens vast te stellen dat het dan nog maar liefst NEGEN WEKEN duurt tot de herfstvakantie. Hij vond het maar ongelijk verdeeld in de wereld.
