Op een elektrische fiets naar school? Kom op zeg!

Beautiful hispanic girl riding an electric bicycle

Nu het lijkt alsof herfst los is gebarsten, inclusief fikse tegenwind en met de bus gaan door corona ook niet echt meer een optie is, doen elektrische fietshandelaren goede zaken. Menig puber krijgt namelijk zo’n fiets met handig hulpmotortje cadeau. Maar dat hebben die pubers toch helemaal niet nodig? 

De zoon van een vriendin kreeg een elektrische fiets. Het ding pronkte in de woonkamer op zijn veertiende verjaardag. Prijskaartje? 1800 euro! Maar dat mocht de pret niet drukken. Zijn ouders willen graag dat hij naar school fietst, maar hij weigerde de vijftien kilometer die tussen zijn huis en school ligt simpelweg te fietsen. Te ver. Te zwaar. Te vaak tegenwind (ja, dat was echt een van zijn argumenten, en een waar zijn ouders ook nog naar luisterden). De oplossing was een elektrische fiets. Die maakt het trappen licht en zorgt dat je zonder te hijgen en geheel fris en fruitig afstapt op de plaats van bestemming. De volgende dag stapte de jarige zoon niet op de bus, maar op de fiets met hulpmotortje. Hij had er zin in.

Ik wilde het verjaardagsfeest niet bederven, maar dat kind is kerngezond en kan geen 15 kilometer afleggen op een gewone fiets? Los van de absurde prijs, en de wetenschap dat kinderen helemaal niet zo zuinig met een fiets omgaan en dus ook niet met een e-bike, hebben kinderen die niet ziek zijn of geen lichamelijke beperking hebben waardoor ze minder goed kunnen fietsen, helemaal geen hulpmotortje nodig om vooruit te komen. Ik bedoel, die vijftien kilometer leg ik met twee vingers in mijn neus af, óók als ik wind tegen heb. En ik ben dertig jaar ouder.

Op die verjaardag werden de voordelen van een elektrische fiets nog maar eens doorgenomen: ‘Dan hoeven ze niet zo hard te trappen.’ ‘En niet zo zwaar te fietsen.’ ‘Ze komen minder moe op school aan.’ ‘Ze beginnen hun schooldag niet zo uitgeput.’ Een andere moeder vertelde dat haar dochter ook een elektrische fiets heeft, ook al woont ze op nog geen kwartier fietsen van school. Maar ja, na school is er hockeytraining en daar wil ze niet moe aankomen. En na trainen moet ze dan weer naar huis fietsen en dat kon nu allemaal zonder dat ze voorovergebogen over haar stuur hangt. Op mijn vraag of dat nu echt nodig was, zo’n fiets, antwoordde de moeder dat het voor haar dochter een lekker steuntje in de rug is, voor weer en wind.

Een steuntje in de rug, ze sloeg de spijker precies op de kop. Een steuntje voor wat? Een stukje fietsen? Waarom hebben puber-prinsjes en -prinsesjes geplaveide wegen nodig zonder hobbels? Als ze al geen tientallen kilometers kunnen fietsen zonder hulp, hoe moet dat dan later in hun leven? Want tegenwind zullen ze nog vaker hebben, op allerlei gebied. En dan moeten ze die ook zien te trotseren zonder steuntje in de rug. Bovendien bezitten de meeste pubers gezonde ledematen, een prima hart dat eveneens prima pompt én hebben ze bakken vol energie. Die moeten ze gebruiken, niet opkroppen.

Die moeder ging nog even verder: ‘Ze is lekker gezond bezig.’ Maar is dat ook zo? Als je gewoon in een lekker tempo fietst dan doe je dat in zo’n 20 tot 25 kilometer per uur. Als je dat omzet in watt, energie per tijdseenheid, dan is dat ongeveer 100 watt. Een beetje fitte jongere haalt met een gewone fiets en matige inspanning die 100 watt met gemak. En let wel, 100 watt is echt geen topsport. Sterker nog: je zweet waarschijnlijk niet eens. Wil je die 100 watt op een elektrische fiets halen, dan moet je daar flink je best voor doen. Die slagen haal je helemaal niet omdat dat motortje dus loopt. Met als gevolg dat je eigenlijk te weinig doet op zo’n fiets en dat aanbevolen uur matig intensief bewegen per dag, niet haalt. De vraag is dan of dat dan handig is voor pubers die toch een groot deel van de dag zitten – op school, voor de televisie en als ze gamen. En hoe zit dat met pubers met overgewicht?

Mijn puber fietst met een hele club jongens en meisjes, dertien kilometer door de polder naar school. En heus niet elke dag, want ze pakken soms ook gewoon de bus. Geen van hen heeft een elektrische fiets. De vraag om zo’n ding is er hier thuis ook niet geweest, terwijl de klacht ‘we hadden op de heen- én terugweg tegenwind’, toch best vaak valt. Bij navraag leer ik dat ze zo’n fiets nogal overdreven vinden en dat ze eigenlijk niemand op school kennen met zo’n fiets, terwijl  er uit de omliggende dorpen flinke afstanden worden afgelegd naar hun school in de stad. En dat stemt mij dan hoopvol, het feit dat deze pubers geen behoefte hebben aan een steuntje in de rug, maar zichzelf gewoon een duwtje geven als dat nodig is.

***

Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…

We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk hier!

Tags from the story
, , ,
Geschreven door
More from Saskia Smith

Een zomer lang met pubers onder je dak? Stel campingregels op!

Met angst en beven ziet Saskia de zomervakantie tegemoet. Want zij heeft...
Lees verder