‘Huh? Is dit mijn kind?’ Hoe zelfs de meest opstandige puber gewoon binnenblijft

Natuurlijk had Martine gedoe aan de keukentafel over de uithuizigheid van haar dochter. Want: wie niet? Maar ook bij de puberella is het besef ingedaald dat afspreken echt niet kan.

Niet ik, niet mijn man, maar mijn dochter van dertien zat vanmorgen gedoucht en aangekleed beneden. Mopperde niet zoals gebruikelijk dat er ‘niks lekkers was om te ontbijten’ en lepelde alsof het een gewone schooldag was een schaaltje cornflakes naar binnen. Daarna ging ze om halfnegen naar boven. Want: school.

Dit is het kind dat vorige week nog ontplofte toen wij het niet zo’n goed idee vonden dat ze met haar vriendinnen naar de bioscoop ging. Dat tranen met tuiten huilde omdat de theaterweek op school niet doorging en uit haar plaat ging toen we een buurjongen die voor de deur stond de toegang tot ons huis ontzegden.

Dit is het kind dat op normale schooldagen een bloedhekel heeft aan school. Dat staat te juichen als er een staking wordt aangekondigd en regelmatig smeekt of ik een briefje wil schrijven ‘omdat ze zich niet zo lekker voelt’. Dat dan ook euforisch was toen ze vorige week hoorde dat de scholen dicht gingen.

Niks missen? Neem een abonnement op de Tis Hier Geen Hotel nieuwsbrief!

Maar toen had ze daarvan de consequenties nog niet helemaal overzien. Bijvoorbeeld dat het ook zou betekenen dat ze haar vrienden- en vriendinnenclub niet meer zou zien. Een club trouwens met verbazingwekkend verstandige ouders, die eigenlijk meteen een afspreekverbod afkondigden (‘Maar mam, ook niet in het park?’).
Ook de buurkinderen zie ik niet meer. Werd er vorige week nog regelmatig aangebeld en buitengespeeld en gevoetbald op de stoep. Van het weekend heb ik niemand meer gezien.

Regels handhaven

Op sociale media en op televisie zie en hoor je niks anders dat pubers de grootste moeite hebben om binnen te blijven. Ze hangen rond op straat, houden geen afstand en houden feestjes. En dat wij, slappe curlingouders die we zijn, de regels niet handhaven.

 

 

Maar wat ik om mij heen zie -in mijn buurt en in mijn straat- is dat kinderen toch ook steeds stiller worden en verantwoordelijker. En dat is mooi om te zien. Pubers zijn niet zo van het vooruitkijken. Dat moeten wij voor ze doen. Leef het dus voor: met de sociale afstand, met de sociale afspraken die je nu niet moet laten doorgaan, met het sporten en het naar buiten gaan op plekken waar je veel mensen zou kunnen tegenkomen.

Natuurlijk wordt mijn dochter gek van verveling. En toen ik vroeg hoe ze het vond dat ze niemand meer zag, kwam het duiveltje in haar naar boven. ‘Wat denk je? Ik zit hier met mijn domme ouders en mijn domme broer ook maar thuis.’ Dus heeft ze al tien keer koekjes gebakken en heeft ze zichzelf City of Stars leren spelen op de piano.

Tags from the story
, ,
Geschreven door
More from Martine De Vente

Als je puber jou gaat uitleggen hoe de wereld werkt (…niet per se slecht!)

Hoe Martine zonder haar echtgenoot, maar wel met inmenging van haar pubers...
Lees verder