De puberdochter van Isablle is op examenreis en laat niks van zich horen. Gaat het wel goed? Maar gelukkig is daar de bankapp, zodat Isabelle toch enigszins gerustgesteld is.
Acht hyper, doch wat brakkige meiden staan klaar om mij weg te kijken. Die éne moeder, die wel nog helemaal mee ging tot aan de incheckbalie. Noted. Ik lispel nog snel bij het omhelzen : ‘Elke dag één bericht?’ maar door eye roll die ik daarop krijg, heb ik al het gevoel dat ik had moeten zwijgen. Misschien krijg ik één bericht deze week en waarschijnlijk is dat een tikkie. De zeventien en achttien jarigen gaan naar Split. Totaal los. In een villa met zwembad even alle examenstress van zich afschudden.
Ik loop weg van Schiphol en moet elk stapje verder even slikken. Had ik nog wel goede adviezen gegeven? Smeert ze zich wel goed in?
Drie dagen later…
Welgeteld 1 appje. Met een ‘chill hier’ moet ik het nu even doen. Geen nieuws, goed nieuws.
En ik tel de dagen af. Loslaten is bijna een tweede bevalling. Of nee, derde. De tweede was het eindexamenproces.
Maar gelukkig is daar de bankapp!, waar haar rekening nog steeds gekoppeld is aan de mijne. En, hoe triest of amateuristisch ik nu als ‘cool mum’ fungeer -namelijk niet- ik check de app elk dagdeel. Zo weet ik nu dat ze los gaat in clubs met dubieuze namen, in ieder geval Italiaans eet, de Uber pakt, een boot heeft geregeld én dat ze met bepaalde mensen is en blijft. Elke ochtend heb ik iig haar nog rond 4u zien pinnen. We kunnen weer een dag verder. De ING-app is een combinatie van Locatie, Be real én Snapchat -functie in een app. Het is schijnveiligheid, maar nu weet ik in ieder geval dat ze nog leeft.
26 jaar geleden
Ging ondergetekende met een vriendin naar het pittoreske Playa D’Aro. Twee (!) weken. Met de bus. Kamperen. Feesten. Doorhalen. Uitbrakken en weer feesten. Ik heb denk ik alleen wat daglicht gepakt op het strand na uitgaan en was meteen zo extreem verbrand dat ik daar weer ziek van werd.
Er was één telefooncel ergens onderaan een belachelijk steile berg. Maar negen van de tien keer had ik geen kleingeld of pasje bij me. En zo moest mijn arme moeder, veertien dagen lang maar hopen op het beste. Eén keer heb ik iets laten horen en dat was via de meest non-informatieve dialoog ooit gehouden tussen twee mensen. En met een ‘ikhebnogweldenkikeenbeetjegeldnodig’ afsluitende tekst.
Het puberbrein mist het sociale empathische aspect van: misschien vinden mijn ouders het wel fijn als ik iets laat horen of ..oh laat ik leuke foto s delen. Maar het voelt zo onnatuurlijk. Niet weten hoe of dat het gaat.
Tussenjaar
Vlak voor het eindexamen werd het tussenjaarprogramma gelanceerd. Is dit weekje al een beetje ingewikkeld voor (hoover) mums, zoals ik, wordt het komend jaar míjn eindexamen wat betreft loslaten.
Na au pair te zijn geweest in Londen, wil ze het jaar afsluiten met 4 maanden vrijwilligerswerk in Guatemala. Heel goed. Zal mij leren. Want dan is de bankapp afgekoppeld, want dan is ze achttien.
