De puber gaat op vakantie, maar alles een beetje goed plannen, ho maar

De puber gaat op vakantie, maar alles een beetje goed plannen, ho maar

De zeventienjarige zoon van Anne gaat met zijn vrienden naar Spanje. En allemaal leuk een aardig, die vakantieplannen van deze jonge mannen, maar niemand weet precies hoe laat het vliegtuig gaat en zelfs de dag en tijdstip zijn discutabel. Het grappige is, ze maken zich er totaal niet druk om. 

Dit artikel gaat door onder de afbeelding

300x250

De puber gaat op vakantie, maar alles een beetje goed plannen, ho maar

Mijn zoon gaat met vijf vrienden naar Spanje. Ze gaan het schooljaar met die vreselijke examens en de lange werkdagen bij allerlei baantjes die daarop volgden om geld te verdienen van zich afspoelen. Waar en wanneer dat precies gaat plaatsvinden en is niet helemaal duidelijk. Een van hen had wel iets geregeld, maar die is onbereikbaar omdat hij met zijn ouders ergens hoog in de bergen zonder wifi, de horror, bivakkeerde. Dus hoe het allemaal precies zit, weet niemand.

Nu ben ik als het op vakantie aankomt niet het lichtend voorbeeld van plannen. Maar een paar weken voor vertrek weet ik wel zo’n beetje waar ik aan toe ben. De jongens gaan over drie dagen weg. Denken ze. Want nogmaals ze weten het niet zeker. Ik vraag of de planner van de groep al terug is van de wifi-loze vakantie met zijn ouders. Dat is hij niet. En ze weten ook niet wanneer die jongen terugkomt. Als ik mopper op mijn puber dat het best wel onhandig is, zegt hij schouderophalend dat als die vriend terug is, ze dan op vakantie gaan. Dus maakt het niet uit of hij nu weet wanneer dat precies is, toch? Inderdaad, puberlogica is niet te volgen.

Hij had wel een idee?

In de dagen die volgden maakte niet hij, maar ik me druk om zijn  vakantie. Moesten ze naar het vliegveld worden gebracht? Hij had geen idee. Vlogen ze vanaf Amsterdam? Rotterdam? Eindhoven? Hij had geen idee. Wist hij überhaupt waar ze naartoe gaan? Ik vraag het quasi-grappig, maar zelf daarvan moet hij het antwoord schuldig blijven. ‘Ergens in aan de kust in Spanje’, mompelde hij.

Vorig jaar toog de hele groep naar Terschelling. Dat ging ook al zo ongestructureerd. Op het laatste moment bleken ze niet de tweede week van de schoolvakantie weg te gaan, maar de derde. En hadden ze een huisje voor 4 personen in plaats van 6 gehuurd en moest er halsoverkop nog ergens een tent vandaan worden getrokken, zodat iedereen een slaapplek had. Omdat de jongste twee van de groep toen 15 waren was er een ouder appgroep in het leven geroepen waardoor we onderling de boel een beetje konden rechttrekken wat planning betreft. Maar dat was nu niet nodig vonden we. Ze zijn 16 en 17 en groot genoeg om het allemaal zelf te kunnen regelen.

Plannen is gewoon een gedoe

Ondertussen waren de jongens wel met elkaar aan het appen geslagen, waarschijnlijk omdat ze gek werden van die zeurende ouders. Toen ik mijn zoon driftig zag tikken hoopte ik op antwoorden op al mijn vragen. Maar alles werd alleen maar onduidelijker. De een zei dat ze zaterdagavond vertrokken, de ander dacht dat het zondag zou zijn en weer een ander riep dat het maandag was. Ook de plaats van bestemming van niet helemaal duidelijk. Vlogen ze nou op Valencia of Alicante? Of toch Barcelona? En de jongen die alles zou weten was nog steeds niet teruggekeerd van zijn vakantie in de bergen.

Dat niet-plannen schoof overigens met hetzelfde gemak door naar het inpakken en andere dingen die elke normaal wezen doet als er een vakantie voor de deur staat.  Moesten er nog shirts komen? Had hij genoeg korte broeken? Had hij gedacht aan gel, deo, tandpasta? Had hij wel een kleine koffer die mee het vliegtuig in kon? j inEen toilettas? Wist hij wel waar zijn paspoort was? Had hij al een nieuwe pinpas aangevraagd, want die oude was al weken onvindbaar. Had hij überhaupt genoeg geld? De puber wuifde met zijn hand heen en weer. Hij vond dat plannen maar een gedoe. Op de dag van vertrek gooit hij wel wat in een plastic tas. Deed hij toch ook als hij naar school ging en dat werkte ook. En dat meende hij serieus.

Loslaten of in de stress schieten?

Ik wist niet zo goed of ik hier nu blij mee moest zijn of dat ik plaatsvervangend in de stress moest schieten. Want als er geen planning is, is er dan wel een vakantie? De puber lag onderuit op de bank en stak twee duimen in de lucht. ‘Het komt allemaal goed, mam’, zei hij. De grap is dat het meestal ook wel allemaal goed komt. Uiteindelijk gaan ze op vakantie, belanden ze ergens in Spanje, en hebben ze de tijd van hun leven. Ik besluit om het los te laten, dat is voor iedereen beter. En ga een Albert Heijn-tas zoeken voor mijn zoon waar hij over twee, of drie, of vier dagen al zijn kleren in kan gooien en een sprintje trekt naar Schiphol. Of Eindhoven. Of Rotterdam.

Lees ook
Geschreven door
More from Anne Boesman

Een familiefoto maken in 101 irritante stappen

In deze tijd dat pubers continu foto’s van zichzelf maken zou je...
Lees verder