Houd je puber alsjeblieft elke dag even heel stevig vast

Hou je puber alsjeblieft elke dag even heel stevig vast

Saskia zegt vaak tegen haar pubers hoe dol ze op hen is. En geeft ook eindeloos knuffels ook al zitten ze daar niet per se op te wachten. Maar je puber even stevig vasthouden is te belangrijk om niet te doen. 

Ik roep best vaak tegen mijn pubers dat ik van hen houd. Dat levert meestal een oogrol op en een: ‘Jaahaa, dat weten we’, en geduw, want de bijbehorende knuffel wordt niet altijd in dank afgenomen. Maar ik doe het toch. Vaak even tussen neus en lippen door. Of als ik denk dat ik het weer tijd is om die grote lummels te overspoelen met mijn knuffels.

Onder moeders vleugels

Dat vasthouden doe ik niet alleen omdat ze zo snel groot worden en ik, letterlijk, grip op mijn pubers probeer te krijgen, maar omdat je als ouder zo kwetsbaar bent.  Het ene moment hangen ze aan je rokken, het andere moment trekken ze de wijde wereld in. En of je het nu leuk vindt, of niet, het gebeurt toch. En dus laat je los, hoe moeilijk je dat ook vindt en hoe kwetsbaar je je daardoor ook voelt. En ik doe het ook, want niemand is gebaat bij een leven lang onder moeders vleugels blijven plakken. Maar lastig vind ik het wel.

Afgelopen vrijdag bleek maar weer hoe groot die kwetsbaarheid is. Een veertienjarige meisje werd levenloos langs de weg gevonden, waarschijnlijk door een aanrijding om het leven gekomen. Naar de dader wordt nog gezocht. Zo’n bericht komt bij iedere ouder hard aan en bij puberouders misschien nog wel iets meer. Iedereen met een kind rond de veertien jaar zal gedacht hebben: dat kan ons ook overkomen. Je kunt je kind dus op een dag zomaar kwijt zijn. Bij de gedachte alleen al springen de tranen in mijn ogen.

Pijn in mijn buik

Het meisje, Tamar, woonde op Marken, een dorp dat behoort tot dezelfde gemeente als waar ik woon. De weg waar zij is aangereden is een weg waar veel pubers uit deze omgeving, inclusief die van mij, op lopen en fietsen. Het is ook een weg waar veel ongelukken gebeuren. Laatst is een vriendinnetje van mijn dochter daar nog aangereden. Het liep, gelukkig, met een sisser, een zware hersenschudding, af. De meeste ouders die ik hier ken worstelen sinds vrijdag met de vraag: laat ik mijn puber daar nog fietsen? Ik ook. Mijn pubers vinden dat ik me druk maak om niks. Natúúrlijk kunnen ze daar nog fietsen. Ze kijken toch goed uit? En natuurlijk laat ik ze gaan, maar het maakt de pijn in mijn buik er niet minder om.

Gisteren vertelde Tamars moeder in Op1 wat er was gebeurd. Dat Tamar het er niet mee eens was dat ze van haar ouders naar bed moest toen zij zelf gingen slapen. Dat ze rond middernacht boos het huis verliet. Dat haar ouders meteen op de fiets zijn gesprongen en uren lang naar haar hebben gezocht. Dat ze uiteindelijk de politie belden omdat ze haar niet konden vinden. En dat die politie onderweg haar dochter had gevonden.

Boze puber

Ik werd er stil van. Mijn pubers lopen ook wel eens boos de deur uit. Ik loop ook wel eens boos de deur uit als ik het even helemaal met ze heb gehad. Op zo’n moment denk je helemaal niet na over eventuele gevolgen. Dat heeft Tamar ook niet gedaan. Die was gewoon boos, zoals pubers dat kunnen zijn. En haar moeder dacht wellicht dat haar boze puber gewoon wat stoom moest afblazen.

Het verhaal van Tamar is in en in verdrietig. Het laat ook zien hoe fragiel het leven is. Hoe van de een op de andere dag alles anders kan zijn. Hoe dat wat je het meeste liefhebt door je vingers kan glippen. Hoe een impulsieve puberactie kan leiden tot een enorm verdrietige gebeurtenis. Ik neem me voor om vanaf vandaag mijn pubers élke dag te knuffelen. En te zeggen dat ik van ze houd. En niet meer boos de deur uit te lopen. Zo lang ik mijn pubers om me heen heb zullen ze hier aan moeten geloven. Of ze daar nu zin in hebben, of niet. Het is simpelweg te belangrijk om niet te doen.

***

Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…

We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk hier!

Geschreven door
More from Saskia Smith

Zwerfkat in de tuin en dus roept deze jongen in paniek om zijn moeder

Het zal je maar gebeuren. Dat je naar buiten loopt en een...
Lees verder