Saskia zegt vaak tegen haar pubers hoe dol ze op hen is. En geeft ook eindeloos knuffels ook al zitten ze daar niet per se op te wachten. Maar je puber even stevig vasthouden is te belangrijk om niet te doen.
Ik roep best vaak tegen mijn pubers dat ik van hen houd. Dat levert meestal een oogrol op en een: ‘Jaahaa, dat weten we’, en geduw, want de bijbehorende knuffel wordt niet altijd in dank afgenomen. Maar ik doe het toch. Vaak even tussen neus en lippen door. Of als ik denk dat ik het weer tijd is om die grote lummels te overspoelen met mijn knuffels.
Onder moeders vleugels
Dat vasthouden doe ik niet alleen omdat ze zo snel groot worden en ik, letterlijk, grip op mijn pubers probeer te krijgen, maar omdat je als ouder zo kwetsbaar bent. Het ene moment hangen ze aan je rokken, het andere moment trekken ze de wijde wereld in. En of je het nu leuk vindt, of niet, het gebeurt toch. En dus laat je los, hoe moeilijk je dat ook vindt en hoe kwetsbaar je je daardoor ook voelt. En ik doe het ook, want niemand is gebaat bij een leven lang onder moeders vleugels blijven plakken. Maar lastig vind ik het wel.
Afgelopen week bleek maar weer hoe groot die kwetsbaarheid is. De veertienjarige Esmee werd levenloos in een park gevonden, het lichaam van de zeventienjarige Sam uit het water gevist. Esmee kwam om het leven door een misdrijf, Sam door, waarschijnlijk, een noodlottig ongeval. Zulke berichten komen bij iedere ouder hard aan en bij puberouders misschien nog wel iets meer. Iedereen met een kind rond de veertien of zeventien jaar zal gedacht hebben: dat kan ons ook overkomen. Je kunt je kind dus op een dag zomaar kwijt zijn. Bij de gedachte alleen al springen de tranen in mijn ogen.
Pijn in mijn buik
Mijn jongste puber is 17. Zij fietst ook na feestjes bij vrienden naar huis. Ook zij fietst langs water. Net al haar vrienden en vriendinnen. Hun ouders worstelen, net als ik, sinds afgelopen week met de vraag of we onze pubers nog naar huis moeten laten fietsen. Wat als er iets gebeurt? Wat als ze niet thuis komen? Mijn puber vindt dat ik me druk maak om niks. Natúúrlijk kunnen ze nog naar huis fietsen. Ze kijken toch goed uit? En natuurlijk laat ik haar gaan, maar het maakt de pijn in mijn buik er niet minder om.
Het verhaal van Esmee en Sam is in en in verdrietig. Vandaag was de uitvaart van Esmee. Er was een speciale afscheidsstoet geregeld met paarden omdat ze daar gek op was. Ik kijk naar de beelden en kan me niet eens voorstellen hoe haar ouders zich moeten voelen. Het laat ook zien hoe fragiel het leven is. Hoe van de een op de andere dag alles anders kan zijn. Hoe dat wat je het meeste liefhebt door je vingers kan glippen. Ik neem me voor om vanaf vandaag mijn pubers élke dag te knuffelen. En te zeggen dat ik van ze houd. Zo lang ik mijn pubers om me heen heb zullen ze hier aan moeten geloven. Of ze daar nu zin in hebben, of niet. Het is simpelweg te belangrijk om niet te doen.
