De dochter van Isabelle Bolluyt kreeg tijdens het zwemmen in de Amsterdamse Amstel te maken met grensoverschrijdend gedrag. Ze kon aangifte doen, maar dat was alleen ‘voor het gevoel’, aldus de politie.
1992. Met een groep vriendinnen ging ik, 14 jaar oud, zwemmen in het De Mirandabad in Amsterdam. In het zwembad werden we continu door groepen jongens belaagd. Niet meteen aangeraakt, maar we werden uitgemaakt voor een beroepsgroep waar we niet specifiek voor gekozen hadden, zeg maar. Soms werd er een kringetje van jongens om ons heen gemaakt in het water. We konden geen kant op. Bibberend kwamen we het water uit. En we voelden ons stom. Zwak. Dom.
Niet serieus genomen
Het is nog vaker voorgekomen. En soms met heftigere incidenten. Na klachten te hebben ingediend bij de badmeester, het zwembad en via school met ouders, zijn we daar maar niet meer gaan zwemmen. Er werd toch niets mee gedaan, of we werden afgeserveerd met ‘misschien maar bij grote mensen gaan liggen’.
Mijn hele puberteit werd ik met een boodschappenlijst van te vermijden plekken, mensen en of kleding het uitgaansleven ingestuurd. En ik ben echt geen tuttebel. Maar de paranoia en het me bewust zijn van specifieke ongewenste gedragingen heb ik behoorlijk met me meegedragen. Ik nam mij voor: mijn eigen dochter, die gaat een andere tijd tegemoet.
Zomaar gefilmd worden
2021. Met twee vriendinnen ging dochterlief zwemmen. Aan de Amstel. In bikini. Op een gegeven moment voelden zij ogen prikken. Twee mannen keken. Niet even, maar lange tijd. Smartphones werden gepakt, waarmee ze inzoomden op de dames. Dochterlief zei: “Mam, serieus, het is niet dat er een Eiffeltoren staat aan de Amstel, dus hoeveel foto’s moet je schieten?”
Er werd ook gefilmd. Dochter en vriendinnen werden boos. Liepen op de mannen af, die ineens doofstom bleken te zijn. En schaapachtig (‘Mam, gewoon creepy’) lachten. De dochter, 14 jaar, sommeerde de filmpjes te deleten en ging het gesprek aan, maar het was niet succesvol. De mannen liepen weg en kwamen weer terug.
Er is niks veranderd
Met in haar hoofd een woede – ‘Regel je eigen porno en respecteer onze privacy’ – én het feit dat ze bang was voor viral effecten, belde ze de politie. Ze mocht aangifte doen ‘voor het gevoel’. Het is wat het is. Dochter foeterde: “Serieus mam, waarom moeten wij dit dan maar accepteren?”
“Tja, eh, dat is altijd zo geweest.” Verder kwam ik niet. Mijn dochter wil een punt maken. Ergens. Iets. Mocht iemand een tip hebben: ik ben er na 28 jaar namelijk blijkbaar ook nog niet uit. En anders: wees gewaarschuwd.
