Opruimen, lekker koken en voor taxichauffeur spelen. Ja ook Martine is een weekdier als het aankomt op het welzijn van haar kinderen. Want pubers hebben ze nou eenmaal niet helemaal op een rijtje. Maar ze verdenkt haar zoon ervan het er een béétje om te doen.
Waarom we pubers veel vaker hun eigen sh*t moeten laten oplossen
Och gut die arme pubers toch, met hun prefrontale cortex die niet af is waardoor ze niet zo heel goed kunnen plannen. Waardoor hun kamers veranderen in vuilnisbelten, de sleutels, reservesleutels en de reserve-reservesleutels kwijt raken en de vuile vaat zich opstapelt op de keukentafel. Want, ja dat opruimen, dat kunnen ze nou eenmaal niet.
Pubers pamperen
We klagen steen en been over de chaos die onze kinderen in ons huis veroorzaken. En we hebben de neiging de puinzooi achter ze aan te brengen omdat we het ‘zielig’ vinden. ‘Tas vergeten?, ik kom hem wel even brengen’, ‘Och kind, moet je door de regen fietsen? Papa komt je wel even halen.’ En: ‘Zal mama je even helpen met je werkstuk?’ Dat brein is nog niet af, ze zijn al zo in de war en door al die social media kunnen ze zich al zo slecht concentreren, is vaak ons argument. Waardoor we onze pubers, ja, pamperen.
Ook ik waad regelmatig door de papieren in de kamer van mijn puberzoon. Ik ploeg door de niet-bezorgde folders van zijn folderwijk, lege chocoladewikkels en bergen kleren om de gordijnen open te doen en de ramen even open te zetten. Ja, ook op dit exemplaar zijn alle pubercliché’s van toepassing. En passant vouw ik dan toch maar zijn kleren op en leg de aantekeningen op zijn bureau, de potloden in de la en de her en der op de vloer verspreide boeken op een stapeltje.
Chaos en zooi
Natuurlijk moet hij zijn eigen zooi opruimen. Maar ik ben weekhartig. Want dat arme joch heeft het al zo zwaar met school, met zijn baantje en met sporten. Dan snap je toch wel dat ik af en toe met mijn hand over mijn hart strijk en die arme chaoot van mij een beetje help? Zijn lievelingseten kook, hem af en toe een eurootje toestop om iets lekkers te kopen op school en een nieuwe, veel te dure jas voor hem bestel.
Maar wacht even, is het echt zo erg met dat hoofd van hem? Het valt mij op dat hij zich in die teringbende prima staande weet te houden. Hij is -ok, meestal- op tijd op school, gaat op tijd naar voetbaltraining, maakt zijn huiswerk en weet echt heel goed wat hij moet scoren om nog net voldoende te staan. Hij is -in tegenstelling tot zijn andere huisgenoten- nooit zijn sleutels kwijt, zet zijn fiets altijd op slot en let op zijn bankpas. Ik ken volwassenen die hun zaakjes slechter op orde hebben. Een chaos in zijn hoofd? Mwah, ik geloof er niets van.
Openbaring: ze doen het erom
Van de week kreeg ik dan ook een openbaring. Die puinhoop op zijn kamer, dat is gewoon een rookgordijn! Dat hij opwerpt om ons het idee te geven dat wij hem nog steeds nodig hebben. Zodat wij, net toen hij nog drie was, iedere keer voor hem opspringen als dat nodig is. Een vrijbrief dus om gewoon slordig en lui te zijn. En dus heel slim. Want hij heeft zijn shit echt prima geregeld. Inclusief een moeder als persoonlijke assistent, werkster en taxibedrijf.
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk hier!
