Het schattige ‘heitje voor karweitje’, hoewel de term oubollig klinkt, is dit nog steeds wat kinderen aan de deur komen vragen. Het heeft ook voor mijn kinderen menig euro opgebracht. Een rondje langs buren zorgde voor schone straatjes en auto’s en harde munten in hun broekzakken.
Dat heitje voor karweitje is voor kinderen een mooie eerste stap naar het ‘werkende leven’, een ideale manier om te leren dat je iets moet doen voor je geld. Dat het geld dus niet in de achtertuin aan een boom groeit en ook niet vanzelf uit de muur wordt gespuugd. Bovendien leren ze meteen de waarde van geld. Krijgen ze voor een auto wassen 2 euro 50, dan weten ze meteen hoeveel een halve middag zweten waard is. Mijn kinderen zijn op die manier al vanaf hun zesde aan het ‘werk’.
Eenmaal op de middelbare school worden de ‘karweitjes’ heuse bijbanen met bijbehorend ‘heitje’ dat doorgaans meer dan €2,50 opbrengt. Dat zagen mijn pubers ook wel zitten, die soms met eurotekens in hun ogen rondlopen omdat ze van alles willen, maar hun zakgeld niet toereikend is. Al snel riep ik om de haverklap ‘Dan moet je de rest maar zelf bijverdienen’. En dus werd er druk gesolliciteerd in de supermarkt en rondgekeken voor een krantenwijk. Met hun 12 jaar kwamen ze niet echt ver. Ik vond het wel oke dat ze een paar uur per week zouden werken, maar de overheid denkt daar toch echt anders over. Vanaf 13 jaar mogen kinderen werken, zo staat er op de site van de Rijksoverheid: Kinderen van 13 en 14 jaar mogen tussen 7.00 uur en 19.00 uur beperkt werken. Tijdens schoolweken mogen ze minder werken dan in vakantieweken. Om ze toch wat extra’s te laten verdienen werd het ‘heitje voor karweitje’ weer in het leven geroepen en liet ik ze gewoon het hele huis schoonmaken. Want ja, dan kon ik maar beter gewoon het nuttige met het aangename verenigen. Zij blij, ik blij.
Eenmaal over die magische 13-jaargrens ontpopten mijn pubers zich als ware ondernemers. Kleine eenmanszaakjes: oppassen, tuinieren, verkopen van allerhande spullen, werden in het leven geroepen. En ik moet zeggen dat doen ze best heel goed. De jongste heeft inmiddels een oppascentrale waar menig ouderstel in de buurt gebruik van maakt, de oudste heeft een keuken waar hij de scepter op drukke avonden zwaait. Dit verdiende geld zetten ze keurig op hun eigen Jongerenrekening van ING, waar ze met de app precies kunnen bijhouden hoeveel ze al gespaard (en weer uitgegeven) hebben.
Het is voor ons ouders ook wel even wennen. Ineens hebben we er twee werkende huisgenoten bij. Met ieder een eigen werkschema. Hoe vaak we niet zonder kinderen aan tafel zaten, die vlak voor het eten de deur uitrennen en ons nog snel even toeriepen: ‘Ik heb toch gezegd dat ik moest werken!’ Of dat we op een of andere feestdag wederom zonder pubers in huis doorbrachten vanwege diezelfde baantjes. Die werkuren zorgden overigens niet alleen voor een ander ritme in huis, maar ook in hun schoolwerk. Want die uren werken waren soms aantrekkelijker dan huiswerk maken. Tegen de tijd dat we daarachter kwamen, waren er al meerdere dikke onvoldoendes gevallen. Dat moesten we dus beter stroomlijnen. Of nee, we moesten onze pubers leren om dat beter te stroomlijnen. Wij stelden gewoon een nieuwe regel in: onvoldoende? Dan wordt er niet gewerkt. Dat hielp om de boel weer scherp te krijgen.
Het leuke van pubers en hun bijbaantje is dat ze ineens het concept werk, wat best abstract is, begrijpen én waarderen. Ze zien ook wel in hoeveel uur ze moeten werken voor een bepaald bedrag. En hebben meer begrip voor hun werkende ouders, ook als die over hun werk klagen. Maar het allerleukste is om te zien hoe ze met geld leren omgaan. Ze weten als geen ander hoeveel een euro waard is. En hoelang ze moeten werken voordat ze nieuwe kleren, ps4-game en de nieuwste iPhone kunnen kopen. Met de app van hun Jongerenrekening verdelen ze hun spaargeld heel makkelijk over digitale spaarpotjes. En zo zie ik ze meer geldzaken via de app zelf regelen: saldo checken, spaardoelen aanmaken en voorgeschoten uitgaven terugvragen met betaalverzoekjes.
Af en toe krijg ik een app onder mijn neus gedrukt en laten ze zien hoe ze er financieel voor staan. Ik knik altijd instemmend en goedkeurend omdat, eerlijk is eerlijk, ze hun zaakjes beter op orde hebben dan ik. Misschien is dat wel een leuk nieuw bijbaantje voor hen: de financiën van hun moeder regelen. Ze leren zo snel dat ik zelfs van hen kan leren.
Dit artikel is geschreven in samenwerking met ING, maar de inhoud is 100% van ons. De ING Jongerenrekening heeft een goede betaal- en spaarrekening voor jongeren met handige features zoals een saldochecker, spaardoelen opstellen en snel geld overmaken, leuke speciale aanbiedingen en een gaaf welkomstcadeau. Daarnaast kunnen ouders zelf via de app een oogje in het zeil houden, heel handig om inzicht te krijgen in zijn/haar inkomsten én uitgaven.
