Na zo’n heerlijk weekend buiten in de sneeuw en op het ijs, valt deze week misschien nog wel zwaarder dan normaal bij Saskia thuis. Als een positiviteitsgoeroe probeert ze de moed erin te houden, maar poeh, wat is dat lastig.
Het nieuws sijpelt de social media-kanalen van mijn pubers binnen: waarschijnlijk wordt de lockdown verlengt. Waarschijnlijk gaan de middelbare scholen maar één dag in de week open. Waarschijnlijk worden de maatregelen niet versoepeld. Hoe het leven na 2 maart eruit gaat zien is nog gissen, maar het klinkt niet erg hoopvol. ‘Houd vol’, probeer ik mijn pubers moed in te praten. ‘Houd nog even vol, jongens.’
Hoe vaak heb ik niet ‘houd vol’ tegen ze gezegd? Hoe vaak heb ik niet getracht de moed er bij hen in te houden? Hoe vaak zei ik niet: ‘het komt goed’ of ‘over een jaar is alles vast anders’. Maar het jaar is bijna voorbij. 15 maart 2020, gingen de scholen dicht, het land op slot. We zijn elf maanden verder en nog steeds (of eigenlijk alweer) zijn de scholen dicht en zitten we in een lockdown mét avondklok.
Positief blijven
En natuurlijk snappen mijn pubers de ernst van corona en de maatregelen die er zijn. En natuurlijk willen ze zich aanpassen en houden ze zich zo goed en zo kwaad als dat gaat aan de regels. Maar een jaar lang leven zonder enig vooruitzicht en zonder enige hoop, of zelfs maar een klein lichtpuntje is voor hen gewoon zwaar. Voor mij overigens ook. Voor iedereen, denk ik.
Een jaar lang staat hun leven al min of meer on hold. School, sporten, autorijlessen, reizen, examens, hangen met vrienden; kamer zoeken, studeren; door alles ging een streep. En als je dan niet weet wanneer dat allemaal wel weer kan, dan laat je je hoofd echt wel af en toe hangen. Elke keer als ik die bleke koppies zag en die hangende schouders probeerde ik positief te blijven. Als een goeroe drentelde in om mijn pubers heen en strooide bakken vol ‘houd vol’, ‘dit kunnen we’, ‘we doen dit samen’, ‘straks is alles weer normaal’ over hen heen. Soms hielp het. Soms niet.
Houd vol
Afgelopen weekend waren mijn pubers drie hele dagen buiten. In de sneeuw en op het ijs. Ik zag ze uitgelaten in en uit het huis lopen met hun blije koppies. Even geen corona-perikelen aan hun hoofd, maar een dik bevroren sloot waar ze naar hartenlust konden schaatsen. En vrienden konden zien – het was in de buitenlucht, dus die plus één-regel mochten ze van ons iets oprekken. Zondag verzuchtten ze beiden hoe leuk het was geweest en zag ik hoe nodig ze dit hadden gehad. Een onverwacht lichtpuntje in lange maanden die donker voelen. Maandag zaten ze weer voorovergebogen voor hun laptop voor hun online les.
En nu lezen ze de berichten over wat de premier gaat zeggen over hoe het voorjaar er waarschijnlijk uit gaat zien. Ik probeer uit te leggen dat ze zich niet gek moeten laten maken. Dat ze beter kunnen wachten totdat de persconferentie is geweest omdat we dan pas echt weten wat er gaat gebeuren. Maar de ervaring leert dat dat wat uitlekt, ook gewoon is wat het gaat worden. Ik zeg nog maar een keer ‘houd vol’, maar ik zie aan hun koppies dat ze dat eigenlijk niet meer kunnen.
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.
