Iedereen met een puber op het mbo of hbo zit nog midden in het online onderwijs. Want fysieke lessen kunnen niet gegeven worden. Saskia snapt het gevaar voor de gezondheid, maar zit nu ook al zeven maanden met twee pubers op haar lip.
Ik tik dit stukje in de badkamer. Het zit wat ongemakkelijk, maar het is op dit moment de enige plek waar het rustig is. Aan de keukentafel zit puber 1 haar online lessen te volgen. Met het geluid aan, want haar oortjes zijn leeg, of kwijt, en dus schalt haar lerares Nederlands door ons huis. Puber twee zit in de huiskamer, want daar is het rustiger dan in zijn eigen kamer, waarmee hij bedoelt dat de tafel beneden opgeruimd is zodat je eraan kunt werken en zijn bureau bezaaid ligt met troep. Ook hij heeft geen oortjes in, want zijn leraar heeft een vreselijke stem die hij niet in zijn oor wil hebben. Soms verhuizen ze naar hun slaapkamer, maar omdat die naast mijn werkkamer is, moeten ze verplicht hun oortjes in als ik daar aan het werk ben.
Informatiebalie
Dat ik nu niet in mijn werkkamer zit, is omdat die kamer min of meer de functie heeft gekregen van het hok van de conciërge. Zo’n plek waar je de hele dag binnen kunt lopen en met al je vragen terecht kan. Mam, weet je waar mijn oplader is? Mam, hebben we nog papier met ruitjes? Mam, mag ik jouw laptop even lenen? Mam, mijn zoomverbinding valt steeds weg. Mam, hebben we nog ergens een literatuurboek? Mam, wat gaan we eten? Mam, mag ik hier even zitten, want de wifi is hier beter? Mam? Mam? Mam? Vandaar dat ik met mijn knieën opgetrokken op een krukje naast de douche verstopt zit met mijn laptop op schoot zodat ik in ieder geval nog wat werk verzet.
Ons huis is al sinds half maart een studiezaal. Overal liggen boeken en schriften, er staat altijd wel een laptop ergens op te laden en er is een dagelijks gevecht om de beste plek in huis wat wifi betreft. In elk vertrek zijn sporen van mijn schoolgaande pubers te vinden. De wifi draait overuren om iedereen tijdens school- en werkdagen online te houden. De keuken is een slagveld geworden. En hoewel mijn pubers hun best doen, soms ruimen ze wat op, soms zetten ze zelfs iets in de vaatwasser, is deze situatie verre van ideaal.
Pubers zitten thuis
Zeven maanden zijn mijn pubers niet naar school geweest. Na de lockdown was er voor hen geen school meer, want eindexamen, en schoven ze zo een mega lange zomervakantie in. Daarna bleek dat ze hun studies op het mbo en hbo ook grotendeels thuis moeten volgen. Ze gaan beiden één keer in de week naar school. Dan krijgen ze een paar uur live les, om zo verbonden te blijven met school. Tenminste, op papier dan. Want in de praktijk zijn ze nog maar een paar keer geweest, omdat corona ook daar de boel in de war schopt.
Daar kunnen hun scholen niks aan doen, die volgen netjes de protocollen en richtlijnen van de overheid, maar als een leraar, of leerling, verkouden is, vallen de lessen die er zijn uit totdat een test heeft uitgewezen of iemand niet ziek is. En begrijp me goed, ik ben heel blij dat iedereen het heel serieus neemt, dat doe ik zelf ook, maar sneu is het voor al die eerstejaars mbo’ers en hbo’ers wel.
Eerste studiejaar
Dat vinden mijn pubers ondertussen ook. Die balen als een live les uitvalt. Inderdaad, balen. Als je me een jaar geleden had gezegd dat mijn pubers zo over school zouden denken had ik je niet geloofd. Ze stonden klaar om vol het leven, hún leven, in te stappen. Klaar voor hun nieuwe school, een nieuwe stap, een nieuw alles, en in plaats daarvan zitten ze thuis. Ze hebben geen idee wie er in hun klas zit, wie hun docenten zijn en wie hun medestudenten zijn. Of nou ja, ze kennen natuurlijk wel hun namen en gezichten, want die zien ze elke dag op Zoom, maar elkaar goed kennen doe je pas als je naast elkaar staat, met elkaar dingen onderneemt, en samen dat eerste jaar omarmd.
Ik gunde mijn pubers een bruisend en bijzonder eerste jaar. Het zit er, begrijpelijk, niet in. Het is wat het is, zeggen mijn pubers, want die snappen heel goed, waarom het niet anders kan. Voorlopig zal ons huis een studiezaal blijven. Ik denk niet dat ze deze winter, of dit schooljaar, nog fulltime naar school zullen gaan. Het is wat het is, zeg ik dan ook maar. En tik gestaag verder in de badkamer, zodat mijn pubers alle ruimte in huis hebben voor hun eerste jaar.
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.
