Sinds Saskia de hele dag haar pubers om zich heen heeft, valt het haar steeds meer op dat haar kinderen nu toch wel echt heel groot zijn. ‘Kan iemand alsjeblieft de tijd even stil zetten?’
Deze week keek ik naar mijn zoon en dacht: er zit gewoon een man aan tafel! Het is niet zo dat ik dat nu pas ontdek, ik zie hem tenslotte al achttien jaar elke dag, maar ineens viel het me gewoon op. In ieder geval meer dan normaal. Ik zag zijn scherpe kaaklijn, geschoren kin, brede schouders, assertieve blik. En waar ik tot voor kort in hem nog wel ergens die kleine kleuter met goudblonde krullen kon ontdekken, was die nu helemaal verdwenen.
Een dag of wat later verwonderde ik me met dezelfde verbazing over mijn dochter. Terwijl ze in het zonlicht stond en haar zonnebril op deed zag ik ineens de vrouw die ze was geworden. Ze is nog maar zestien, maar bijna net zo lang als ik. Haar halflange bobline, hoge jukbeenderen, lange benen en zelfverzekerde blik; hoe kon het dat ik dat nog niet eerder had gezien?
Kinderen in en uit het huis
De afgelopen weken heb ik mijn pubers weer meer om me heen. Sinds de lockdown zitten we continu op elkaars lip, terwijl ze de laatste jaren juist aan het uitvliegen waren. Ik was er aan gewend geraakt dat ons gezin vaker incompleet dan compleet aan tafel zat. En dat we hele dagen zonder onze kinderen doorbrachten omdat die ergens anders het leven, hún leven, aan het vieren waren. Ze hadden baantjes, vrienden, feestjes; en deden allemaal steeds verder buiten onze periferie.
Het gekke van opgroeiende pubers en de drukte die daarmee gepaard gaat is dat je misschien wel minder goed kijkt. Of minder bewust. Er is immers altijd wel iets te doen voor en met die pubers. Kleren die gewassen moeten worden, huiswerk dat overhoord moet worden, sportclubs waarnaar getaxied moet worden, onderlinge ruzies die gesust moeten worden, gedoe met vrienden dat uitgezocht moet worden en gierende hormonen die in goede banen geleid moeten worden. En tussen dat rennen, vliegen en maar doorgaan werden die pubers steeds groter. En dat zag ik natuurlijk heus wel, ik bedoel schoenmaat 45 en bh’s in de wasmand zijn nu eenmaal niet te missen, maar toch.
Stop de tijd
Aan de keukentafel zaten mijn twee grote pubers en vroeg ik me af: wanneer was dat gebeurd? In de rust die was ontstaan de afgelopen maanden omdat niemand in en uit het huis rende en er een heerlijke impasse was ontstaan waarin we veel samen waren, realiseerde ik me hoe groot mijn pubers eigenlijk waren geworden. En ik had het al die tijd wel gezien, maar nu leek het wel of het pas echt tot me doordrong. Er zaten geen kinderen meer aan tafel, maar twee volwassen mensen. In maanden waarin het lijkt alsof de tijd echt een beetje stil staat zie ik de tijd aan mijn keukentafel voorbij vliegen. Kan iemand die alsjeblieft even stil zetten?
***
Nu je hier toch bent, zouden we je iets willen vragen…
We maken iedere dag Tis Hier Geen Hotel met heel veel plezier. Want we zien het als onze missie om jullie zonder al teveel kleerscheuren, en een beetje humor, door de puberteit van je kinderen heen te slepen. En dat willen we blijven doen. Maar sinds de Corona-crisis is dat er niet makkelijker op geworden. Zou je ons daarom willen helpen dit Hotel open te houden? Hoe? Kijk HIER.
