Op een slome zondag hoort Ralph een oud en vertrouwd geluid van zolder komen. Zijn dochters graaien in de oude mand vol Playmobil die in een hoek al tijden stof staat te verzamelen. Gelukkig, er is tenminste nog iets vertrouwds in deze hectische puberfasen van zijn dochters. Toch?
Mijn jongste moet naar bed. Dat is al sinds ze kan praten en lopen een groot toneelstuk van haren kammen en kamer opruimen en nog even alles vertellen wat ze nog niet verteld had, en oja, nog even naar beneden om dit-en-dat-en-zus-en-zo. En zoeken naar apie. Want haar knuffel sinds de wieg is altijd kwijt. En zonder apie geen slapen. Wat zeg ik: zonder apie geen leven.
Knuffels in bed
Ook nu is apie kwijt. Ik til direct geroutineerd kussens en dekbed op, maar ze houdt me tegen. ‘Dat is niet meer nodig,’ zegt ze achteloos, en met die paar woorden sluit ze haar kindertijd af. Tenminste, dat maak ik ervan, haar sentimentele vader. Ik bestudeer haar. Zou ze zich schamen en denken dat het niet meer kan? Dan moeten we het er misschien even over hebben. Moeilijk toch, dat peilen van beginnende puberbreintjes.
Een paar dagen later. Op een luie zondag hoor ik het onmiskenbare geluid van graaiende handen in de playmobilmand. Mijn VWO2 en brugklasser zijn in de beschutting van hun warme zolder en elkaar weer even klein. Ze stellen de poppetjes weer op volgens hun oude en vaste patronen.
Te jong, te oud
Ik ga op de trap zitten en luister naar hun spel. Net als geuren hebben geluiden het vermogen om een mens razendsnel door de tijd te laten vallen. Eerst naar hun kleuterverjaardagen met vloeren vol playmobilopstellingen. Dan door naar mijn eerste middag met een nieuwe brugklasvriend. Hij kwam bij mij, we noemden het geen afspreken of spelen meer, maar toch renden we de hele middag als basisschooljongens achter een skatebord aan. We namen de tijd op met een stopwatch en schreven die onder elkaar op een wit velletje papier. Spelen. Twaalf, dertien, veertien. Het zijn verwarrende leeftijden. Te jong voor van alles, te oud voor van alles.
Spelende pubers
Net als ik denk, ‘gelukkig, het oude is nog niet helemaal afgesloten, en het nieuwe nog niet helemaal begonnen,’ hoor ik ze alles weer in de mand gooien. ‘Saai,’ zegt een van hen. Gedecideerd wordt de mand in de hoek geschoven. Boink tegen de muur. Even later hoor ik die weerzinwekkende stem van vlogmeisje Djamilla door het trappenhuis schetteren.
Ik kijk naar mijn voeten op de onderste traptrede. En realiseer me dat de enige die tussen twee leeftijden in blijft hangen hun veel te sentimentele vader is. Zij zijn zelf precies waar ze moeten zijn: jong, oud, alles tegelijk. Zelfs apie ligt inmiddels weer prominent op het kussen van de jongste. Ze schaamt zich er niet voor. Nooit gedaan ook.
